Er is bij dwangproblematiek altijd sprake van onrust. Onrust over een mogelijke ramp of over iets wat niet “in orde” voelt. Onrust over onvolledigheid in veiligheid of perfectie.

Mensen verlangen naar de rust van zekerheid.
Zekerheid betekent niet absoluut, boven alle twijfel verheven. Nee, zekerheid betekent sic cura, dus zonder zorg, tegen de twijfel bestand.

Volledigheid kan deze zekerheid niet geven want het is nooit absoluut. Iets is nooit helemaal uit te sluiten, nooit helemaal perfect. Er is altijd wel een gaatje waar de dwangmatige onrust door heen kan sijpelen.

Om het echt “onrustproof” af te dichten is er ook vertrouwen nodig. Dat vertrouwen (het loopt wel los, het komt wel goed) hebben mensen met dwang vaak minder.
Maar door dan maar naar meer feitelijke veiligheid of perfectie te streven wordt het er niet beter op. Het weinige vertrouwen wat er is, wordt zwakker als je het niet gebruikt.

Hoe moeilijk het ook is: het is belangrijk vertrouwen te oefenen door onvolledigheid te verdragen.

Photo credit: henry ayala jr. via photopin (license)adaptation