Deze blogs gaan niet over mijn jeugd en de onveiligheid daarin die voeding heeft gegeven aan mijn angsten. In deze blogs wil ik laten voelen wat angst, dwang en obsessies met je doen. Hoe ze je van binnenuit opvreten en een leegte achterlaten die alleen maar gevuld kan worden met nog meer angsten. Die leegte ontstaat heel kort nadat de angst bezworen is door de juiste dwanghandeling, waarover later meer. Maar meteen daarna neemt de onrust weer toe. De nieuwe angst nestelt zich in mijn hoofd.

Ik probeer het te bestrijden met alles wat ik geleerd heb ik therapieën: een cognitieve aanval. Maar angsten die zich diep nestelen, zijn door mij niet cognitief te vernietigen. Want die angsten hebben dan al bezit genomen van mijn hele lijf, stromen door mijn bloed, zitten in mijn poriën. Dan wordt het óók iets fysiologisch. En dan ben ik verloren, want als mijn lijf brandt van angst, als ik niet meer weet waar ik het moet zoeken omdat ik door de onrust mijn haren uit mijn hoofd trek, ik mijn hoofd tegen de muur zou willen bonken, dan is er geen enkele therapie die mij kan helpen. Dan moet ik dwangen.

Ik ben er echter wel van overtuigd dat de genetische aanleg die in mij zit, gevoed is door de jeugd die ik heb gehad. Andere ouders, geborgenheid en liefde hadden mijn angsten in de kiem kunnen smoren en kunnen reduceren tot iets kleins, iets wat af en toe de kop op steekt en lastig is op zijn tijd, maar niet meer dan dat.

Mijn kans om te overleven

Mijn dwang kent vele gedaanten. Het voelt als een sluipmoordenaar die langzaam bezit van mij heeft genomen, die namelijk heeft gezorgd dat ik zeer lange perioden van depressies ken en mijn leven wil beëindigen. Mijn angsten evolueerden naar obsessies. Sommige dwanghandelingen zijn gekomen en weer gegaan, anderen zijn nog steeds bij mij, bijna als vrienden die mij gezelschap houden. Ik heb geen idee hoe ik moet leven zonder mijn dwanghandelingen. Als ik die loslaat, valt de wereld in haar naakte waarheid heel hard over mij heen. Wat kan ik dan nog doen om het leven te leven? Om het leven aan te gaan? Dan ben ik weerloos, overgeleverd aan een leven dat niet te begrijpen valt. Wat is dan mijn houvast? Dan ben ik een drenkeling in een wilde, onvoorspelbare zee. Met mijn dwang heb ik een reddingsboei, een kans om te overleven. Een kleine kans, maar ik heb in ieder geval kans.

Belofte maakt schuld

Overleven? Is dat wat ik echt wil? Niet als de angsten allesoverheersend zijn en ook door de dwanghandelingen niet zijn te temmen. Niet als de angsten bezoek krijgen van de gitzwarte depressies. Maar hoe zit dat dan? Als ik depressief ben, dwang ik dan niet meer? Omdat ik toch niet wil overleven? Dat is dus niet zo. Ik dwang altijd. Want dwang is sterker dan welke angst ook, sterker dan de belofte van de dood, sterker dan alles wat ik kan opbrengen.

Waarom is dat dan? Omdat dwang meestal niet over mij gaat. Dwang gaat over de controle over anderen. Als ik niet vijf keer de deur controleer, zal één van mijn kleine meisjes verkracht worden. Als ik niet vijf keer dat nummerbord lees, krijgt mijn man een dodelijk ongeluk. En dat is dan mijn schuld. Ik zou willen dat de obsessies en de gedachten die bezworen moeten worden over mij zouden gaan. Ik vind het niet erg om dood te gaan. De enige reden dat ik mijn leven volhoud, is voor mijn twee kleine meisjes. Belofte maakt schuld. Ik heb ze op de wereld gezet en hun geboorte houdt een belofte in zich. En ik hoor als mamma bij die belofte. Ze hebben een mamma nodig. Ik ben er niet van overtuigd dat ik de goede mamma ben, maar ik ben wel hún mamma.

Psychisch lijden

Regelmatig hoop ik dat de keuze voor mij gemaakt wordt. Dat ik net ergens ben waar een gek een geweer leeg schiet. Op mij. Of dat ik één op de drie ben die een slechte diagnose krijg. Voel ik mij daar schuldig over? Nee, niet meer. Het psychisch lijden is zó ontzettend groot, mijn strijd is zo heftig, ik vecht zo hard (en ik ben vaak zo ontzettend moe), dat ik mijzelf vergeef dat ik deze gedachten heb. Kon er maar iemand, wie dan ook, een dag in mijn hoofd leven. Diegene zou mij dan aankijken en zeggen: leef jij nog?

Photo credit: IMG_4012 via photopin (license) adaptation