“We gaan het weer zien en ervaren. De dwang zal hopelijk toch een keer te verslaan zijn. En dan geldt ooit misschien eindelijk dat de échte aanhouder wint.”

Daarmee eindigde de laatste blog.

Inmiddels is er veel gebeurd sinds de logeerpartij in Groningen die niet ging zoals we hadden gehoopt. De documentaire van de poging om Youri’s thuispatronen te doorbreken, is uitgezonden. De avond van de uitzending was wel spannend; hoe zouden de reacties zijn, zou men het begrijpen, zouden er negatieve oordelen en vooroordelen komen of adviezen en mensen die het beter weten of, of…

Er waren heel veel reacties al direct na de uitzending, al werd het nog zo laat uitgezonden. Wat een mooie, lieve, gemeende, meelevende woorden hebben wij mogen lezen. Onbekende mensen, vrienden, familie, kennissen reageerden met respect en medeleven en gaven ook Youri het gevoel er weer te “zijn”. Hij voelde zich weer gezien en niet meer zo anoniem. Sinds hij thuis kwam te zitten, had hij weinig tot geen mensen meer gezien.

De documentaire

Het maken van de documentaire was een hele happening op zich. Veel opnamemomenten, een reis naar Groningen, een lange filmdag om alle interviews op te nemen en een middag in Hilversum in “De Wachtkamer” zitten. Eigenlijk had hij daar zelf moeten zitten maar helaas kon hij die stap niet nemen en hebben wij als ouders, de honneurs waargenomen.

De filmdagen thuis waren een welkome afwisseling van de intens saaie en zelfde dagen. Wat waren ze gezellig zo met de hele crew in huis. En sindsdien heeft Youri weer zijn hobby en passie, het filmen en presenteren, proberen op te pakken. Hierbij krijgt hij hulp en ondersteuning van twee lieve mensen (regisseur en cameraman) die hem de kneepjes van het vak bij willen brengen. De documentaire is voorbij maar de betrokkenheid is blijven bestaan.

Mooie fijne reacties maar dwang ligt altijd weer op de loer!

“Dus dankzij dwang hebben we wel mooie reacties en mooie mensen leren kennen en moeten we de dwang misschien wel dankbaar zijn”, zei Youri! ‘Oh jee ocdee’ werkt toch weer anders dan wij denken. Ook nu gingen de dwanggedachten weer met hem op de loop door in zijn hoofd te halen dat hij dus dan beter met dwang kan blijven want zie wat dwang heeft opgeleverd. Maar gelukkig is hij zich later wel bewust geworden dat er mensen op je pad komen waar je iets aan kan hebben om juist weer van dwang af te gaan komen! En niet om dwang weer het voordeel te geven van alle positieve dingen die gebeuren.

Maar ja, hoe nu verder was ook de vraag

Thuis loopt het steeds meer vast, de patronen worden eerder meer dan minder en het ziet er niet naar uit dat iets of iemand hem nog uit deze dwangpatronen kan krijgen thuis. Gelukkig komen er altijd weer andere mogelijkheden, zo ook nu. Het “uitstapje” naar Groningen bracht hem en ons, ook in contact met een beschermd/begeleid wonen vorm waar jonge mensen met dwang en/of autisme, een veilige voorspelbare woonomgeving kunnen creëren om zo weer de regie over hun eigen leven te krijgen/hebben.

Voor Youri lijkt dit weer een kans om toch uit de vreselijke dwangpatronen te kunnen stappen waarin hij thuis zo gevangen zit. Zolang hij thuis is, is het een kaartenhuis waaruit geen enkele kaart getrokken kan worden omdat dan het kaartenhuis al gelijk instort.

Een eigen plek in een veilige omgeving met begeleiding en behandelmogelijkheden, lijkt een goed begin om van daaruit te gaan proberen stappen te zetten om uit de dwang/vermijding te gaan komen. Heel spannend en het zal waarschijnlijk vreselijk moeilijk gaan worden maar tegelijkertijd ook hoopvol. En hoop doet leven, zegt men altijd, daar houden we ons maar weer aan vast. Want leven, dat is wat hij weer moet gaan doen, dus gaan we veel hopen!

En wij?

En wij? Wij zullen het ook moeilijk gaan krijgen met loslaten. We beseffen steeds meer dat wij eigenlijk niet de kans hebben gekregen als ouders om je puberzoon te leren loslaten. Een puber die zich steeds meer los maakt van zijn ouders, soms alleen nog maar komt eten en slapen en de hort op gaat, uitgaat, ’s nachts laat thuiskomt, zorgen maken waar hij uithangt. Dat alles hebben wij niet meegemaakt. Des te moeilijker om nu opeens van altijd naar nooit, van alles naar niets, van hele dagen praten en aanwezig zijn, naar stilte in huis te gaan. Het zal, naast dat het een gevoel van vrijheid zal gaan geven, ook een gevoel van gemis geven. Want praten kan hij, uren achter elkaar, over wat hem bezighoudt, over wat zijn angsten zijn, over wat gedachten met hem doen en gelukkig ook soms nog over wat hij zou willen doen, weer zou willen voelen, hoe hij zou willen dat de toekomst wordt. Hopelijk praten we ooit over hoe de droom over de toekomst toch nog werkelijkheid geworden is!

We gaan er weer (nog steeds) voor! Wordt vervolgd.
De aanhouder wint ooit!

Photo credit: The Grave Camera via photopin (license)adaptation