Het klinkt zo mooi en wordt vaak gezegd: de aanhouder wint. Maar als geen ander weet ik dat de aanhouder bij OCD ook vaak de dwang is, die wint.

Onze zoon is zelf een aanhouder die soms wint, maar ook vaak verliest. Hoeveel pogingen heeft hij al gedaan en hoe vaak is hij al teleurgesteld en met hem zijn omgeving, zijn ouders en zijn hulpverleners. Want in betere periodes ziet hij zichzelf als de aanhouder die gaat winnen, de volgende keer. Maar als het moment weer daar is, slaat de dwang weer genadeloos toe.

Logeerpartij: het dwangmonster slaat weer toe

Recent probeerde onze aanhouder weer eens de dwang te trotseren. Ging hij dan toch die autorit maken terwijl hij al anderhalf jaar niet meer buiten is geweest? Ging hij logeren, om uit zijn patronen te stappen? Het liep helaas toch anders dan vooraf gehoopt.

Alles kwam op hem af. Alles wás anders, gíng anders, róók anders, was niet naar zijn normen en maatstaven. De dwang greep direct z’n kans met als gevolg hele dagen op een stoel: niet eten en niet drinken, waardoor hij uiteindelijk weer naar huis
moest gaan.

Wanhoop en hoop!

Met de moed der wanhoop hebben wij als ouders gehoopt dat de dagen zonder eten en drinken nodig waren om zijn dwang(gedachten) te kunnen weerstaan.

Ondanks de zorgen dat het logeren niet leek te gaan, waren de dagen zonder hem toch ook even een verademing om in huis te zijn zonder patronen, zonder altijd rekening te moeten houden met… Maar door zijn toestand kon het niet langer duren. In plaats van de vrijheid die hij dacht te krijgen, kwam de bevriezing
We nemen het hem natuurlijk niet kwalijk. Dwang maakt meer kapot dan je lief is, eigenlijk praktisch alles behalve onze onvoorwaardelijke liefde.

Maar het korte logeerpartijtje bleek tóch nog iets te hebben opgeleverd. Na een dag thuis kreeg hij weer een sprankeling in zijn ogen. Hij kwam met behoeftes waar we graag naar luisterden. Meer kleur en fleur op zijn kamer, bij het ontbijt en toetje iets anders eten, hij was vrolijk en spraakzaam.

Toch weer paniek

Hij verheugde zich al op het nieuwe toetje. Nog wel even twijfel of er gelatine in zou zitten? Geen idee, daar hadden we nu niet naar gekeken. Hij is vegetarisch. Nou ja, vegetarisch, het is zo extreem dat het meer weg heeft van “dwangtarisch”.

Hij nam één hapje en genoot zienderogen. Maar toen sloeg de twijfel toe. Hij wilde toch weten wat erin zat. We keken op het etiket: gelatine toegevoegd. OH NEE TOCH! We wisten het al, we voelden het al, we hadden spijt van hier tot ginder dat we het gekocht hadden omdat we al wisten wat hierna zou volgen.

Hij raakte totaal in paniek, trokt aan zijn haren. Hij kon dit nooit, nooit meer goedmaken. De gelatine zat in hem en kon er nooit meer uit. Voor hem is het weer over en uit, het hoeft allemaal niet meer, hij wil niet meer leven. Lange tijd had hij niet zo’n fijn gevoel zoals die avond maar ineens flikt de dwang hem dít weer.

Er was geen enkele drive meer om te praten. Hij was alleen maar aan het bijkomen van de slag die was toegediend, ervan overtuigd dat de dwang dit allemaal uit voorbedachte rade had gedaan, om ervoor te zorgen dat hij het voortaan wel zou laten om deze te trotseren.

En weer door

Nu maar weer afwachten hoe hij hier weer uitkomt. Kan hij inzien dat dit een overtrokken reactie is, dat het niet je hele leven stilzet als je één keer iets gegeten hebt wat je eigenlijk niet had gewild? Kan hij het zichzelf vergeven? Kan hij vasthouden dat hij niét wil leven met angst voor de paniek en dwang?

Morgen maar weer proberen. Nieuwe dag, nieuwe kansen.
Gelukkig, de volgende dag begint er weer iets te sprankelen, krijgen we weer hoop. Ondanks de frustraties van de dag ervoor, maakt hij opnieuw de keus om door te zetten. Hij ervaart zelfs wat rust in zijn hoofd.

We gaan het weer zien en ervaren. De dwang zal hopelijk toch een keer te verslaan zijn. En dan geldt ooit misschien eindelijk dat de échte aanhouder wint.

Photo credit: geralt via Pixabay (license) – adaptation

Wil is voor vragen en ervaringen over een kind met OCD bereikbaar via wil@dwang.eu.