Ik was drie jaar toen mijn moeder opgenomen werd in het ziekenhuis. Ik weet er niet zoveel meer van, maar ik weet nog dat er gezinshulp kwam. Mijn moeder had psychische problemen en kreeg een slaapkuur op de psychiatrische afdeling van het ziekenhuis. Ik ben er pas achter gekomen wat er precies met mijn moeder aan de hand was toen ik zelf de diagnose OCD kreeg, het is genetisch doorgegeven en aangeleerd gedrag. Puzzelstukjes vielen op hun plek.

Mijn moeder

Ik herinner me mijn moeder als zeer verzorgend, zichzelf wegcijferend, maar ook zeer afhankelijk. Mijn vader regelde al het praktische voor haar, waardoor zij nooit leerde onafhankelijk te zijn, veel bevestiging nodig had en een zeer angstig leven leidde. Toen mijn vader Alzheimer kreeg, werd het leven nog zwaarder voor haar. Toch heeft ze hem, met veel steun van mij, de thuiszorg en later het verpleeghuis, liefdevol verzorgd. Tot hij toch nog heel plotseling overleed.

Ik woonde 125 km bij haar vandaan en ze kreeg allerlei medische klachten. Uit onderzoeken kwam niets, behalve dat ze eenzaam en angstig was. Na overleg met haar heb ik mam verhuisd naar een seniorenwoning in mijn woonplaats. 79 Jaar was ze toen. Het bleek een gouden greep, want ik kon het op en neer reizen ook niet meer behappen.

Vooral bevestiging geven en geruststellen

Sinds mijn vaders ziekte neem ik de zorg voor mijn moeder op me. Geld halen, dokter- en ziekenhuisbezoek, (financiële) administratie, klusjes in en om het huis, afhandelen van praktische telefoontjes etc., maar vooral: bevestiging geven en geruststellen.
Mijn moeder is afhankelijk van mij en is dwangmatig bang dat mij iets overkomt. Daardoor piekert ze veel en denkt ze voor mij, om controle te houden en zekerheid te creëren. Ze vult dingen in waarvan ik denk: “hoe komt ze erop?”.

Omdat mijn zus in het buitenland woont, sta ik er (met steun van mijn man) alleen voor. Ik voel me erg verantwoordelijk, waardoor het mij telkens uitput. Mijn man en ik hebben beide OCD en hebben daardoor veel tijd voor onszelf en elkaar nodig.

Een mooi stel

In november had mijn moeder last van ernstige angst- en paniekaanvallen, waardoor ik de nacht bij haar doorbracht. Het werd mij teveel; ik ging fors mijn grenzen over, waardoor ik lichamelijke ongemakken kreeg en mensen van mij af duwde. Een teken van terugval en daarom moest er iets gebeuren om de verantwoordelijkheid te kunnen delen.

Mijn moeder gaat nu elke maand op gesprek bij een Sociaal Psychiatrisch Verpleegkundige en de Thuiszorg komt sinds januari drie keer per dag. Wanneer ik me onzeker voel over de zorg voor haar, kan ik altijd een beroep op deze hulp doen. Ze heeft ook een heel lieve, zorgzame huishoudelijk hulp, waar ze veel mee bespreekt.

Een mooi stel zijn we, maar we houden veel van elkaar.
Ze is in februari 86 geworden. Ik zal voor haar blijven zorgen, met steun van anderen.

Photo Credit: Ineke van Rijnbach-Inkenhaag