Deze maand hebben we eindelijk een goede, echte diagnose gekregen. Goed en echt? Voor zover dit kan dan. Na een jaar (bijna) therapie, gesprekken en formulieren zijn ze er uit.

Floortje heeft dwang, angst, tics, ADHD en omdat de tics alweer een jaar aanhouden noemen ze dit Gilles de la Tourette. Dat is wel een behoorlijk heftige diagnose maar gelukkig kan ze er goede, specialistische hulpverlening voor krijgen.

Ze gaven eerlijk aan dat ze niet zeker weten of ze ons goed genoeg kunnen helpen. Omdat het allemaal zo gecompliceerd is, hebben ze het besproken met De Bascule in Amsterdam; een instelling die hier in gespecialiseerd is. Ook hier een wachtlijst. Voor nu staat ze op de lijst. Mocht het nodig zijn, kunnen we meteen door.

Veel vragen maar ook veel tips

En dan? Dan loop je de kamer uit met een dubbel gevoel.
Aan de ene kant opluchting, aan de andere kant is dit heel erg veel. Hoe kan zo’n klein meisje hier mee leven? Wat kunnen wij doen om het haar makkelijker te maken? En waar moeten we nu zoeken? Waar begin je?

Ik ben wel een typje die meteen alles perfect wil hebben en het liefst alle zorgen in één keer weg wil nemen. De realiteit zegt eigenlijk altijd anders.
We hebben besproken dat de therapeute naar school komt om met de leraren te praten. Dit werd een goed en duidelijk gesprek. We hebben veel tips gekregen zoals:

  • Ze mag een eigen plekje aanwijzen waar ze zich even kan afzonderen van de rest;
  • Ze mag elk uur even de klas uit om te rennen, afwas weg te brengen enzovoorts;
  • Toetsen hebben geen tijdsdruk meer;
  • Toetsen kunnen opgesplitst worden. Op deze manier hoeft ze niet in 1x heel erg veel te doen;
  • Ze gaat een spreekbeurt houden om het duidelijk te maken bij de klas;
  • De dwang en tics worden genegeerd. Ze mag dit doen zonder dat er kinderen zijn die haar hier gek op aankijken.

Zo fijn dat er meegedacht wordt! En dat het allemaal toe te passen is in de klas.

De spreekbeurt

Floortje heeft meteen de spreekbeurt gehouden, wat voor haar natuurlijk heel spannend was. Eigenlijk wilde ze helemaal niet dat anderen er van af weten maar na even praten kwam ze er ook wel achter dat het niet te ontkennen is. Kinderen vragen:”Wat ben je aan het doen? Of waarom ben je steeds zo druk?”

Samen hebben we de spreekbeurt gedaan en wat een opluchting bij haar. De klas reageerde heel positief. Voor de ouders hebben we een klassenmail doorgestuurd en ook hier duidelijk uitgelegd hoe het zit. Als belangrijke noot onderaan wel vermeld dat als er vragen of opmerkingen zijn, ze naar mij toe moeten komen en niet naar Floortje. Die vindt het toch nog erg moeilijk om er over te praten.

Anderen kinderen helpen

En dan? Dan merk je dat Floortje zich opgelucht voelt. Ze kan eindelijk zichzelf weer zijn.
De spreekbeurt hebben we vermaakt tot een kort filmpje voor op YouTube, zie bovenaan dit blog. Floortje wil heel graag andere mensen en vooral kinderen helpen door informatie te delen. “De spreekbeurt kan zoveel andere kinderen helpen die het ook moeilijk hebben mam. Jij schrijft je blogs om mensen te helpen en ik wil dit graag delen.” Ok, duidelijk genoeg.

Het filmpje is al vaak bekeken en dit maakt haar zo gelukkig! Op deze manier kan ze het zelf een plekje geven. Ze heeft zich een doel gesteld waar elke ouder trots op kan zijn. “Ik wil andere kinderen helpen die dit ook hebben!”

Onze zorg hoe zo’n klein meisje hiermee kan leven, is eigenlijk geen zorg meer. Ze pikt het zelf al zo goed op! Hoe simpel kan een naampje zijn, maar ook hoeveel rust kan het geven!

 Video credit: Brenda (adaptation)