Een heel slechte en verdrietige dag gehad. Opeens voel ik me weer kwetsbaar, afgewezen en ben ik bang de grip te verliezen. Ik raak totaal de weg kwijt, het liefst kruip ik in een hoek of onder de dekens, ik wil er gewoon even niet meer zijn.
Soms gebeurt het me weer. Het is niet dagelijks of, wekelijks maar het komt nog voor. Wat een vreselijk gevoel maar het komt altijd weer goed.

Als ik overprikkeld raak, kan ik een klein incident totaal opblazen tot iets groots. Ik heb geleerd deze prikkels er te laten zijn, er geen waarde aan te hechten en me te concentreren op iets anders. Makkelijk is dat niet maar het is wel een techniek om niet ‘de weg kwijt te raken’.

Afhankelijkheid

Op mijn 18e ging ik samenwonen en openbaarde de dwang zich. Op mijn 28e was deze relatie over en als vanzelf ging ik weer bij mijn ouders wonen. Daarna was het een enorme stap om weer zelfstandig te gaan wonen. Het heeft vier jaar geduurd voordat ik weer durfde. Drie jaar later was mijn dwang zo erg dat ik moest worden opgenomen.

Ik was volledig afhankelijk van de mening van mijn vader. Zijn liefde voor mij was onvoorwaardelijk, hij deed alles voor mij. Ik was 35 jaar maar totaal niet zelfstandig. Ik vroeg dagelijks meerdere malen per dag bevestiging aan hem. Ik belde op en dan gebeurde het dat ik totaal de weg kwijt raakte en hij weer op zijn fiets stapte en naar mij toe kwam. Of ik was bij hen op bezoek en was ik zo bang om weer naar huis te gaan, dan zei hij: “Je gaat nu naar huis en dan ga je niet meer bellen.” Ik vroeg dan: “Heb ik alles goed gedaan? Ben je niet boos? Ben ik geen slecht mens?” ga zo maar door. Dan ging ik naar huis en voordat ik thuis was, kwam de drang om hem te bellen alweer op en dat deed ik dan ook weer, soms tot midden in de nacht.

Tijdens de opname hebben hij en ik heel hard moeten werken om elkaar los te laten: hij door mij geen bevestiging meer te geven en ik het niet meer te vragen. Ik moest leren afstand te nemen, niet meer dagelijks bij hen langsgaan, niet meer van A tot Z vertellen wat ik had gedaan en gezegd en vragen of dat allemaal wel goed was. Dat was zwaar maar het is gelukt. Ik heb geleerd mijn levensstijl aan te passen zodat ik niet overprikkeld raak. Structuur en rust zijn de hoofdzaken, daarom slaap ik elke middag twee uur om mijn hoofd te resetten en prikkels te deleten.

Blijven opletten

De drang om goedkeuring te vragen, is niet helemaal weg. Ondanks mijn angsten voor afwijzing kan ik ook wel ‘een opgewonden standje’ zijn. Ik overzie situaties soms sneller dan de ander en dan raak ik geïrriteerd, ongeduldig en komen er allerlei gedachten en analysen naar boven. Het is dan heel druk in mijn hoofd en voor mij bijna onmogelijk om me te richten op iets anders. Daarna komt het schuldgevoel over mijn reactie en de behoefte aan bevestiging en goedkeuring weer in alle hevigheid naar boven.

Hele zware momenten maar bevestiging vragen, goedkeuring krijgen zijn als gif voor mij. Het is net als iemand die aan alcohol verslaafd is en denkt: dat ene glas kan wel. Nee, niet doen!

Photo credit: Thread via photopin (license)adaptation

Reactie Menno Oosterhoff
Obsessief vragen om geruststelling of bevestiging komt voor als dwanghandeling bij OCD. De naam bevestigingsdwang is niet een bekende naam. Bevestiging vragen is een vorm van controleren. Maar dan by proxi. Dus niet zélf controleren maar door het te vragen aan een naaste.