“Jee, heftig zeg! Dus hij kan eigenlijk helemaal niets meer?” Ze kijken je verbaasd en onbegrijpend aan. “Nee”, zeg ik, “mijn zoon vermijdt alles wat hij tegenkomt omdat hij anders alles meerdere keren moet doen, of weer andersom terug moet doen, of gevoelens moet voelen welke hij niet wilt voelen. Zit alleen maar hele dagen thuis zonder sociale contacten, geen social media mogelijk voor hem, geen leuke dingen doen, geen leven!”

“Maar doet niemand daar dat iets aan, dit kan toch zo niet doorgaan?”
“Jawel, diverse behandelingen en gesprekken bij therapeuten de afgelopen jaren, 7 maanden opname in een kliniek, thuisbegeleiding met diverse begeleiders en vele, vele gesprekken met ons rond de keukentafel waar hij de hele middag alleen maar kan zitten.”

Oh kan je wel normaal met hem praten dan?

“Hoezo, wat bedoel je? Hij is niet gek of zo hoor, hij kan heel goed praten juist. Als je ooit een psycholoog nodig hebt dan zit er één bij mij thuis, zó goed kan hij praten, luisteren, observeren en precies de juiste dingen zeggen die nodig zijn om je aan het denken te zetten dus JA, je kan heel normaal, zelfs meer dan normaal met hem praten.”

Het dwang-angst monster van zijn geest

Niet voelen maar zoveel mogelijk denken, denken, denken als afleiding voor het voelen. Wat hij voelt, wil hij niet voelen, of dénkt hij dat hij dit voelt en moet hij de gevoelens uitzoeken? Maar als hij het gaat uitzoeken kan het wel eens écht zijn en dat roept angst op en dat wil hij niet. Dus kan hij het ook niet uitzoeken of onderzoeken. Maar hoe kan hij de gevoelens dan niet voelen? Dwangpatronen, alles moet hetzelfde blijven, alles in even aantallen, geen dingen buiten de patronen meer ondernemen.

Uiteindelijk dus alles vermijden om maar niet teveel dwang meer te hoeven uitvoeren. Want iets doen, zit altijd weer aan allerlei dwanghandelingen vast. Niets doen is ook niet fijn maar scheelt wel in dwang.
Al is het nooit genoeg, hij moet steeds meer dwang uitvoeren: slikken tussen gedachten door, niet praten tijdens het denken, niet voelen, tijd vullen met allerlei dagdromen en bedenken hoe hij zou moeten zijn. Dat houdt hem bezig en daarmee heeft hij toch een eigen “droomleven”, de hele middag aan de keukentafel.

Het gedachteduiveltje weet heel goed hoe hij hem angstig kan maken. Twijfels, hij is er niet tegen opgewassen. Het dwangmonster heeft volledig de regie overgenomen in ruil voor zijn gevoelens. Maar zijn dit nu gevoelens? Of zijn dit toch ook gedachten? Wat is wat en waar zit wat, hoe zit het dan en wat zit er niet, voelt hij het nu of is het angst en denkt hij het te voelen… twijfels, verwarrend!

Van zijn therapeuten had hij geleerd om door te zetten en toch dingen te doen ondanks de angst. Dit waren echter alleen maar trucjes volgens hem, daarna begon de ellende van vooraf aan. Alle therapie voor OCD lijkt voor niets geweest. De angst om te voelen, is groter dan de wil om van de dwang af te komen.

Wanhoop

Met de moed der wanhoop geven wij als ouders aan bij de hulpverleners dat het zo niet meer verder gaat. Heel ons leven in huis is verbonden aan patronen. We kunnen geen kant meer op, weten niet meer wat te doen om te helpen en geven het (bijna) op. Wilde je maar medicijnen nemen, maar ook dat past niet in jouw dwangpatroon en ga je nooit vrijwillig nemen, zeg je steeds. Het maakt ons wanhopig. We gunnen je zo’n ander leven.

Knoop doorgehakt

De knoop is doorgehakt, er moet iets gebeuren. Ook jij ziet dit in, maar je hoopt toch zelf nog op een andere manier de cirkel te kunnen doorbreken. Een andere weg wordt nu bewandeld, de weg van wederom een (gedwongen) opname.

Gelukkig zijn we op deze site Dwang.eu terecht gekomen waar we blogs kunnen lezen, vragen kunnen stellen aan mensen die ervaring hebben, die weten waar het om gaat, die ook bereid zijn te luisteren en te helpen waar ze kunnen. Dat geeft nog een laatste mogelijke strohalm die we met beide handen grijpen, met nog een sprankje hoop.

Misschien toch nog…?

Photo credit: Pickersgill Reef via photopin (license)adaptation

Wil is voor vragen en ervaringen over een kind met OCD bereikbaar via wil@dwang.eu.