Kun je vertellen hoe jouw dwangstoornis zich in de loop der tijd heeft ontwikkeld?

Als ik terugkijk op mijn leven is de dwang al op jonge leeftijd begonnen. Als kind zijnde was ik op mijn kamer al bezig met het ordenen van spullen en alles moest op mijn eigen manier. Ik dacht dat als mijn kamer op orde was, de rest dan ook wel goed zou komen.

Ik kom uit een moeilijke gezinssituatie waar ik niet veel veiligheid en geborgenheid heb gekend. Mijn moeder lijdt aan schizofrenie en dit was, voor mij als kind, enorm beangstigend.
Als kind en tiener had ik weinig last van de dwang. Het werd een probleem in het laatste jaar van mijn opleiding doktersassistente en toen ik begon met werken. Ik had ineens de verantwoordelijkheid voor het welzijn van mensen en daarin kun je je geen fouten permitteren! Stel je voor dat er door mijn toedoen iemand sterft!

Zowel thuis als op het werk kreeg ik het erg zwaar. Ik liep constant op mijn tenen, alles moest ik controleren! Ik was niet erg productief. Door de constante spanning was ik steeds moe en moest ik me vaker ziekmelden. Dit werd op mijn werk niet gewaardeerd en mijn contract werd niet verlengd.
In 11 jaar tijd heb ik 9 verschillende werkplekken gehad. Op mijn laatste werkplek raakte ik op en ben ik in therapie gegaan voor zowel de dwang, als mijn verleden. Hier kwam uit dat ik een posttraumatische stressstoornis had. De dwang kwam hieruit voort, dus hebben we eerst mijn verleden aangepakt. Ik ben toen begonnen met regressie- en EMDR therapie. Ondertussen werd ik, na 2 jaar ziekte, volledig afgekeurd voor werk.

Toen zag ik de oproep voor het tv-programma Levenslang met Dwang? (LMD) en het sprak me direct aan! Ik had niets te verliezen dus meldde ik me aan. Vanaf toen raakte alles in een stroomversnelling.

Hoe heb je je ontwikkelingen in LMD ervaren?

Voor ik het wist zat ik met 6 lotgenoten in Thailand! Ik werd geconfronteerd met mijn angsten, waaronder voor het getal 6 en moest deze ervaren en ondergaan. Mijn dwanghandelingen mocht ik niet meer uitvoeren. Ik merkte dat, door veel te oefenen, de angst minder werd en de rampscenario’s in mijn hoofd niet tot leven kwamen.
Uiteindelijk heb ik op rijnummer 36 een vliegreis van 12 uur terug naar Nederland gemaakt!

Hoe gaat het nu met je?

Ik ben erg dankbaar dat ik mee heb mogen doen met LMD. De makers en therapeuten van het programma hebben mij een deel van mijn leven teruggegeven. Ik heb meer zelfvertrouwen, ben meer open en durf over mijn gevoelens te praten. Ik verstop me niet meer en doe niet meer alsof.
De dwang is helaas niet weg, ik ben nog steeds in therapie, maar het is minder en leefbaarder.

Uit schaamte en angst voor veroordeling houden sommige mensen hun psychische klachten verborgen. Om op tv zo open te zijn over je dwangstoornis, vraagt veel moed. Hoe denk je nu over deze openheid?

Ik ben blij dat er nu meer aandacht is voor mensen met dwang en angst, bijvoorbeeld in het tv-programma Geef Mij Nu Je Angst en dat er meer bekend wordt over dwangstoornissen.

Het is nog niet zeker of er een derde seizoen komt van Levenslang Met Dwang, maar mensen kunnen daarvoor contact opnemen met de makers via levenslangmetdwang-at-bluecircle.tv.

Dus bedwing je angsten en zet de stap naar een mooie toekomst!

Photo credit: Martine Coenrades