Vrijdag was ik aanwezig bij de eerste Dag van de Dwangstoornis. Er waren hulpverleners, naasten, patiënten en geïnteresseerden. Wat ik ben? Nou geïnteresseerd in ieder geval, maar ik herken me ook in de kenmerken van een dwangstoornis.

Twijfel

Ik heb enorm zitten twijfelen over of ik me zou opgeven voor deze dag, met name omdat ik wist dat het me mentaal gezien veel ging kosten en daar zag ik tegenop. Uiteindelijk toch besloten om het e-mailtje te versturen met “ja ik kom” en vanaf dat moment werd het in mijn hoofd een afspraak die moest worden nagekomen want afspraken zijn bijna heilig. Dit was een behoorlijke tijd voor de werkelijke dag dus ik kon het even “wegzetten” en na een tijd werd het programma bekend en kon je je opgeven voor de workshops. Van het woord “workshop” kreeg ik de kriebels want die zie ik als interactief en meedoen in een onbekende groep is wel héél moeilijk. Om mijn angst te delen en wellicht wat te laten geruststellen, schreef ik een e-mail naar de organisatie die me zeer vriendelijk en uitgebreid geruststelde: alleen luisteren was ook een optie.

Een paar dagen voor deze dag begon de verwachte onrust en angsten want wat als…
Ik bereidde mezelf zo goed mogelijk voor, met name de reis want dat kon ik voorbereiden en voor de rest is het uitzitten inclusief de paar paniekaanvallen de avond voor de dag.

De dag brak aan

De dag zelf begon met veel te vroeg op het station zijn uit angst om te laat te komen. Ondanks dat was het best een goede reis. Bij het zien van het gebouw raakte ik licht in paniek maar dat ging na een paar keer goed ademhalen weer weg, om vervolgens in de deuropening weer terug te komen. Het kostte me moeite om naar binnen te lopen, sterker nog, het kostte moeite me niet om te draaien en weer weg te gaan.

Ik was de gehele dag gespannen en onrustig, hoewel dit een stuk minder was op de momenten dat ik aan het luisteren was naar een lezing en ook in de gevreesde workshops. Het deed me denken aan school; de lessen waren rustig en plezierig en de pauze was overleven. Inhoudelijk was het zeer interessant en ik heb zeker wat dingen opgestoken.

Menno Oosterhoff over dwang en zijn boek Vals Alarm

Na de opening kwam na een kort woord van Bram Bakker initiatiefnemer Menno Oosterhoff aan het woord. Hij vertelde iets over dwang in zijn algemeen, zichzelf en zijn boek wat zeer duidelijk was en ook vermakelijk.
Ik zat het stressbrein dat in de goodiebag zat, fijn te knijpen en probeerde niet te veel te wiebelen want ik werd gek van de onrust en dan kan ik niet stilzitten.

Michiel Verheul over zijn dwang

Toen kwam ervaringsdeskundige Michiel Verheul zijn verhaal vertellen en ik vond het erg knap en dapper hoe hij dat deed en dát hij dat deed. Het was een helder verhaal dat indruk op me maakte.

Cara Verdellen over CGT bij ticgerelateerde dwang

Hierna splitste de groep zich. Ik bleef in de grote zaal en ging op verzoek wel wat naar voren zitten. Cara Verdellen sprak over cognitieve gedragstherapie bij ticgerelateerde dwang en daarin werd me vooral duidelijk wat een tic nou eigenlijk is en hoeveel last je ervan kan hebben. Ik heb ook wel wat dingen of zenuwtrekjes die tics zouden kunnen zijn maar heb er eigenlijk niet echt last van. Soms denk ik wel “nu kan het wel wat minder” maar verder dan dat, gaat de last voor mij niet.

Een pauze volgde en de spanning steeg bij mij vrijwel onmiddellijk want zitten en luisteren ging me goed af maar nu kwam er interactie bij kijken en dat is moeilijk en eng. Ik heb wel wat mensen gesproken door de dag heen, korte gesprekjes, want het lukte niet heel goed maar toch sprak het me aan, waarvoor dank.

Tineke Winterberg over misofonie

Na de korte pauze was het tijd om naar mijn eerste workshop te gaan. Het ging over misofonie en werd geven door Tineke Winterberg. Zij is de voorzitter van Vereniging Misofonie Nederland en heeft de aandoening zelf ook. Ik was vooral benieuwd wat het nou eigenlijk was en hoe dat verschilde met mijn problemen met geluid want ik word ook wel boos op geluid. Dat verschil werd me goed duidelijk door haar verhaal; bij misofonie is er sprake van een directe reactie van woede op een specifiek geluid en bij mij is er altijd sprake van een opbouw van prikkels. Dat kan ook snel gaan maar is wel een duidelijk verschil. Ook word ik lang niet altijd boos. Ik vond het zeer interessant om hierover te leren.

Tijdens de lunchpauze raakte ik overprikkeld en erg angstig en vroeg me af of ik moest blijven of wegvluchten. Ik voelde me wel wat verplicht want ik was dit aangegaan en moest het nu ook helemaal uitzitten.

Aart de Leeuw over medicatie

Dan was het op naar de tweede workshop, deze ging over medicatie en werd gegeven door Aart de Leeuw. Hij had een goed verhaal over wat de stand van zaken is met betrekking tot medicatie voor een dwangstoornis. In de media is veel te doen geweest over antidepressiva en dat werd ook even aangehaald en wat nuance overheen gegoten.

Ger Keijsers over skin picking en trichotillomanie

Direct erna volgde mijn laatste workshop, over skin picking en trichotillomanie door prof. dr. Ger Keijsers en dat was mede waarvoor ik gebleven was. Ik heb last van skin picking zolang als ik me kan herinneren. Ik heb al heel vaak geprobeerd om te stoppen maar nooit met echt succes. En dat was dan ook hoofdzakelijk de vraag waarmee ik daar binnenkwam: hoe stop ik?
Ger had besloten om het iets anders te doen dan de anderen en het geheel wat interactiever te maken; we gingen eerst in groepjes overleggen welke vragen we hadden (help!). Gelukkig zat ik in een restgroepje en was er maar één ander om mee te overleggen. Het verraste me dat ik mijn verhaal zo goed kon verwoorden aan de vriendelijke vrouw naast me, zonder echte angst of schaamte.

In het antwoord van Ger werd duidelijk dat in één keer stoppen niet werkt en dat het beter is de gewoonte stapsgewijs te veranderen zodat het niet echt jouw gewoonte meer is en dan stopt het. Er zijn behandelingen voor en dat zijn verrassend korte trajecten. Dat is dus zeker iets om te overwegen want ik denk niet dat ik het helemaal alleen kan.

Wat ook interessant was wat hij vertelde, was dat je het niet vanuit spanning doet maar dat het niet doen spanning geeft omdat je een gewoonte tegenhoudt.
Er was wel wat slecht nieuws: vrij veel mensen vallen terug na helemaal gestopt te zijn. Maar als je het dan weer een keer gedaan hebt, lijkt het wel te helpen als je alles op alles zet om het twee dagen niet meer te doen. Dan kom je weer in het patroon van voor de terugval en kun je weer verder.
Ik vond het erg prettig om hierover meer informatie te krijgen en dat er nog een andere weg is dan accepteren dat ik het doe: er is wat aan te doen!

Naar huis

Daarna hadden we weer pauze. Ik heb toen vrij snel besloten dat ik naar huis ging. Er was nog een panelgesprek met de zaal en een borrel maar ik zag dat helemaal niet zitten dus ging een kopje koffie drinken en dan richting huis. Ik heb toch vanaf ongeveer kwart voor tien tot iets voor vier rondgelopen, dat had een stuk slechter gekund aangezien ik tijdens de lunch eigenlijk al wilde wegrennen.

Het is nog niet voorbij voor mij, ik ben erg moe van alle angst en prikkels en wordt geplaagd door twijfel of ik alles wel goed deed en hoe ik overkwam op anderen. Ik ben op momenten vrij zeker dat ik absoluut raar was door mijn angst. Momenten van angst en onrust maar ook van schaamte. Loslaten van zulke dingen vind ik erg moeilijk, ik probeer me te richten op het goede maar dat is ook niet makkelijk. Wat me het beste helpt, is afleiding en tijd om het te laten slijten. Met tijd worden de emoties minder intens en word ik rustiger. Dan wordt eraan terugdenken ook een stuk prettiger.

Photo credit: Menno Oosterhoff