Jee wat gaat dat snel, we zijn alweer een jaar verder sinds de verhuizing naar het hoge Noorden en bijna een half jaar verder na de laatste blog.
Na je vorderingen in maart kreeg je helaas een behoorlijke terugval. Hoe moeilijk kon je het hebben, alles viel weer stil en het leek of de dingen die behaald waren plots weer niet meer konden. Wat een verdrietige weken, wat een worsteling om ook daar weer uit te komen. Ook voor ons was het even weer omschakelen en moed te houden.
Dwang is er nog steeds en blijft nog steeds in grote mate je leven bepalen. Allerlei gevoelens die weer komen, maken dat je soms in de war raakt en weer vastloopt.
Gelukkig kon je jezelf vrij snel weer herpakken, na enkele weken kwam je weer in beweging en hoe!

En steeds grotere stappen, megastappen zelfs!

De afgelopen weken ga je zo goed! Het is zo fijn je weer bezig te zien, naar buiten te zien gaan, zelfs met ons meegaan is al enkele keren gelukt. Op een gegeven moment was het zoveel, elke dag wel weer iets nieuws. “Ik ben naar het stadspark geweest, naar het centrum gelopen, met een medebewoner mee geweest om het paintballen te filmen, met iemand gaan roeien in de Groningse grachten” etc.
Het was wel wat (te)veel van het goede, het moest wat meer in balans komen anders ging het meer weer op dwang of een vlucht lijken. Nu leek je bijna elke dag naar buiten te moeten.

Het is gelukkig nu ook weer wat meer in balans, je gaat naar buiten maar gewoon als het nodig is of leuk is, je gaat gezellig met ons mee in de “Groningse bezoek weekenden” als je daar zin in hebt. Intussen maak je mooie foto’s, filmpjes en verveel je je soms ook. Jawel “vervelen” is er nu ook bij, wie had dat kunnen denken. Jij, die altijd de hele dag bezig was met de dwang, zich daardoor nooit verveelde, geen gemis voelde van niet naar buiten gaan, niets zelf kunnen ondernemen, jij verveelt je nu zelfs af en toe! Fijn dat je binnenkort ook weer wat meer dagvulling gaat krijgen.
Je hebt zelf ook het vertrouwen weer dat je het aankunt, ook al kost het moeite tegen de dwang in te gaan. Zo ontzettend trots op jou!

En wij?

Wij gaan nog steeds om de week gaan naar Groningen om je even te zien, te knuffelen en te ondersteunen, te helpen waar nodig, al hoeven we niet meer de boodschappen te doen want die kan je nu zelf halen. Wat een vrijheid voor je, zelf uitkiezen wat je wilt eten terwijl je al jarenlang elke dag het zelfde at. Je hebt zoveel meer vrijheid en bent zoveel zelfstandiger nu. Daar geniet je zelf ook heel erg van.
En binnenkort onze eigen plek in Groningen. B&B’s zijn prima voor af en toe maar om de week wel erg veel en werd de wens en behoefte een eigen plek te hebben steeds groter. Op een mooie camping in het Groningse land hebben we ons plekje gevonden en aldaar een caravan gekocht.

Heerlijk vanaf half september ons eigen plekje waar jij ook de weekenden kan komen, dan kan je ook zeggen “ik ga dit weekend naar mijn ouders” net als de andere bewoners.
En het mooie is, nu kan je dat zeggen. Je hebt weer de vrijheid om te gaan en staan waar je wilt, al gaat dat nu nog met veel dwangregels en beloftes gepaard maar… er is weer vrijheid om te leven. Zo fijn!

Photo credit: PSBiela Blaue Schuhe / Blue Shoes via photopin (license)adaptation