Vijf uur lang niks doen, behalve staren naar mijn laptop, haren uittrekken en op allerlei andere manieren toegeven aan de drang. Zo zag mijn middag er gisteren uit. Ik ben er niet trots op, ik voel me er eerder schuldig over. Wat een nutteloze dag! Het komt wel vaker voor. Vooral als ik geen idee heb wat ik ga doen en ook niet m’n best doe om iets te ondernemen. Voor ik het weet raak ik in een soort trance en sta ik niet meer op van mijn plaats en vergeet ook te drinken. Ik ben op een gegeven moment alleen nog maar bezig met pulken en trekken, en het tv-programma wat aan staat volg ik al lang niet meer. Ondertussen surf ik wel rond op het internet, bijvoorbeeld om vakanties te zoeken. Ik sla daar zo in door dat ik op een gegeven moment geen vakantiesite meer kan zien. Vervolgens kijk ik op de klok en denk: shit is het al etenstijd? Het is al half zes en ik heb nog steeds geen boodschappen gedaan. Ik ga maar voor het gemak en haal snel een pizza…

Ik baal van die nutteloze dagen. De uren die ik verspil aan piekeren, haren trekken en eindeloos surfen op internet (infobesitas). Maandagavond keek ik het nieuwe programma Levenslang met dwang? Eén van de deelnemers zei het volgende: “Ik dacht: heb ik wel last van dwang? Daar heb ik gisteren acht uur aan besteed en ik ging op internet zoeken: kan dwang verdwijnen? Dan besef je opeens dat dat ook dwang is.” Toen ik dat hoorde dacht ik echt: OMG, dit is zo herkenbaar. Ik heb meer last van dwang dan ik besefte! Als ik een lichamelijke kwaal heb, moet ik er meteen op googelen en ga ik van de ene naar de andere site. Ik zal toch niet de ziekte van Lyme hebben? O, nee het lijkt toch meer op een paniekstoornis… Ik wil precies weten of ik iets heb en of het ernstig is. Alleen dan ga ik naar de huisarts.

Het lijkt alsof mijn impulsen mij de baas zijn. Ik moet van alles en geef er ook aan toe. Ik denk vaak dat ik werk zou moeten doen waarbij ik veel dingen moet uitzoeken, omdat ik dat graag doe. Zo langzamerhand ben ik daar niet meer zo zeker van. Voor mij is alles uitpluizen niet per se een hobby, eerder een obsessie. Ja, ik ben nieuwsgierig en leer graag nieuwe dingen, maar uren googelen naar de reden van mijn duizeligheid noem ik geen nieuwsgierigheid meer.

Ik hoop echt dat therapie mij gaat helpen om weer regie te krijgen over mijn gedachten en impulsen. Het gaat helaas niet van de ene op de andere dag beter, daar ben ik ondertussen wel achter. Ik zou willen dat het soms allemaal wat sneller ging, omdat ik zo moe word van mijn eindeloze stroom gedachten. Rust en harmonie is wat ik verlang.

Photo credit: Joël Oosterhoff