Skin-Picking: stoppen met stoppen

Therapie werd mijn obsessie

Ik heb veel getwijfeld over het schrijven van dit blog, ik eindigde mijn vorige zo positief en dat was ik ook echt maar dit is niet het blog waarin ik vertel dat ik van het skin-picken af ben. Ik zal het verhaal weer oppikken waar ik was gebleven.

Nadat ik de tweede stap had gezet, namelijk de bank als anti-pluk-gebied te maken, ging het wel wat beter daarmee maar helemaal goed ging het niet. Nog steeds hield ik het netjes op een lijstje bij en tegen de tijd dat ik weer een afspraak met de psycholoog had, constateerde ik dat ik niet vooruit ging. Ik baalde als een stekker.

Goede moed

In het volgende gesprek werd me weer moed ingesproken en werd er een nieuwe opdracht afgesproken. Daarnaast bedachten we ook dat ik aparte lijstjes zou maken voor de verschillende opdrachten zodat “er gaat iets mis” niet “alles gaat mis” wordt.

Vol nieuwe moed ging ik aan de slag, deed erg mijn best om het steeds meer te laten, alternatieven in te zetten, probeerde op internet betere methoden of iemand die het gelukt was te vinden, al mijn aandacht ging er in op.

Op advies ging ik ook N-acetylcysteïne gebruiken, een voedingssupplement dat in hoge doseringen goed kan helpen tegen de plukdwang. De geur van de tabletten gaven me flashbacks naar de zuurkasten in mijn opleiding als laborant maar laat je daardoor niet afschrikken, met snel doorslikken was het goed te doen.
Na een paar weken merkte ik echter geen verschil, ik plukte nog net zo veel en het bleef moeilijk om te laten.

Stoppen met mijn obsessie werd een obsessie

Ik raakte gedemotiveerd en gefrustreerd door mijn gebrek aan vooruitgang en ik was in mijn hoofd de hele dag bezig met het niet-plukken. De onrust die het gaf, het niet-plukken leek een obsessie te zijn geworden.
Ik besloot de psycholoog te mailen dat ik moest concluderen dat stoppen te hoog gegrepen was en dat mijn obsessie met helemaal stoppen me helemaal geen goed deed.

In de sessie die we daarna hadden, ging het dan ook over het bijstellen van het doel naar iets dat hopelijk wel haalbaar was. Ik gaf aan dat ik het ergst vond als ik in mijn gezicht zat te plukken en tijdens gesprekken. We spraken af dat ik het gepluk in mijn gezicht zou afleiden naar iets anders (desnoods een ander deel van mijn lichaam) en dat als ik in gesprek was, ik mijn handen wat te doen zou geven zodat ik me tijdens het gesprek niet druk hoefde te maken over bloedende handen.

Ik besloot de lijstjes niet meer bij te houden zodat hopelijk de druk die ik toch wel voelde eraf ging. Ik was opgelucht, het moeten was er af en ik kon weer ademhalen.

Middenweg

In de weken die volgden, realiseerde ik me dat ik meer leed aan het proberen te stoppen dan dat ik aan het plukken leed en besloot te stoppen met de behandeling. Ik heb nu nog een afrondend gesprek en dan is het klaar.

Het voelt zeker als falen en nu ik dit neerschrijf, schaam ik me ook voor mijn gebrek aan doorzettingsvermogen en mijn onvermogen om te stoppen.
Op het moment is voor mij goed te leven met skin-picking, het is vervelend en soms héél vervelend maar niet meer dan dat. Mocht het erger worden dan kan ik altijd weer hulp zoeken maar voor nu is het goed om het met rust te laten.

By |2018-02-03T19:54:53+00:0012 januari 2018|Categories: Ervaringsverhalen, Skin-Picking|2 Comments

About the Author:

Lijdt aan skin-picking. Social Media: Twitter

2 Comments

  1. Inge januari 13, 2018 at 18:07 - Reply

    Beste Madelon,

    Toen ik je blog las, greep me je afsluiting erg aan. Ik kan me best voorstellen dat je een gevoel van falen, schaamte en gebrek aan doorzettingsvermogen voelt. Waarschijnlijk zou ik dat zelf ook zo ervaren. Maar als je het dan bij een ander leest, dan is dat zo pijnlijk om te horen. Juist omdat wij van deze kant van het scherm zien hoe enorm je je best deed en doet en hoe moeilijk de dwang het je maakt doordat een mogelijke oplossing ook een obsessie wordt. Daar heb jij zelf ook niet om gevraagd toch? Dat is alleen maar juist heel vervelend.

    In plaats van falen vind ik het juist erg knap dat je gemerkt hebt dat deze mogelijke oplossing (in elk geval nu) niet voor je werkt, eerder averechts. En dat je besloot er nu even van af te zien. En dat je vervolgens ontdekt hebt dat het verdragen van het skin-picken op dit moment toch wat beter te doen is dan de druk die ontstond op het skin-picken én het moeten stoppen. Zo’n besef kan zeker ook wel wat (of zelfs veel) waard zijn, al gun ik je natuurlijk enorm dat je er eens een keer helemaal vanaf komt. Maar er een manier in vinden om mee om te gaan, is misschien een goede tweede plaats.

    En ik geloof niet dat het te maken heeft met je best doen, dat als het niet lukt, dat dit zou komen doordat iemand dus niet genoeg zijn best deed. Was het maar waar, want dan waren we allang van onze aandoening af! Als we toch eens verlost konden worden van die kritische innerlijke stem, dan zou dat misschien al veel schelen. Helaas leven we ook nog eens in een tijd met een ijzersterke overtuiging m.b.t. maakbaarheid, dat als iets niet lukt, het je eigen schuld wel zal zijn maar dat is een illusie. En dat snap ik dan ergens ook wel weer, want niemand wil zich machteloos voelen tegenover iets naars en dus ook niet m.b.t. psychisch lijden. Het midden zit misschien een beetje tussen niet boos worden op jezelf maar ook niet opgeven om te zoeken naar een manier om er mee om te gaan. Allemaal makkelijk gezegd natuurlijk ;)

    Heel veel succes en super dat je zo open durft te zijn, velen zullen het vast deels of geheel herkennen!

    • madelon januari 13, 2018 at 19:05 - Reply

      dankjewel voor de reactie je hebt gelijk, het zou beter zijn als ik wat milder naar mij zelf keek maar dat vind ik (nog) best moeilijk

Leave A Comment

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.