Regelmatig word ik somber wakker. Er gaan dan allerlei vervelende gedachten door mijn hoofd over dingen die ik niet goed doe, over mensen die mij misschien niet aardig vinden of over dat ik niet aan verwachtingen van anderen voldoe. De ene keer is het erger dan de andere, maar helemaal happy word ik zelden wakker. Want er is altijd wel iets om over te piekeren.

Wat als

De somberheid komt ook doordat ik vaak denk aan dingen die ik niet (meer) kan. Hoewel ik veel nuttige dingen onderneem en me nooit verveel, vind ik het erg vervelend dat ik geen carrière meer heb zoals ik me zou wensen. Mijn gedachten gaan dan terug in de tijd, naar het werk waarvoor ik ben afgekeurd en de studie die ik niet af heb kunnen maken. Allemaal door mijn dwangstoornis. Ook denk ik er soms over na waarom ik vroeger niet een andere richting heb gekozen of wat ik zou hebben bereikt als ik geen dwangstoornis had. Vaak komen er dan ook gedachten dat anderen mij wel zullen beoordelen op wat ik niet kan.

Ik vind het leven best wel zwaar. Hoewel ik mijn dwanghandelingen goed onder controle heb, zijn ze er in mijn hoofd altijd. Ik weet dat het voor de buitenwereld vaak niet aan mij te merken en te zien is. Ik kan heel stoer uit de hoek komen en spontaan zijn. Maar van binnen ben ik dan heel angstig en staan mijn gedachten niet stil.

Moeten

Soms heb ik het gevoel geleefd te worden en van alles te moeten. Ook zonder baan gaat dat maar door. Natuurlijk doe ik heel nuttig en dankbaar vrijwilligerswerk en zet ik me in voor lotgenoten. Zorg ik dat thuis alles loopt en in orde is, zodat mijn man Jan zich op zijn zaak kan richten. Verzorg ik de financiële administratie voor de zaak en zorg ik voor mijn moeder die 85 jaar is. Zij is op het moment behoorlijk ziek en daarom bezoek ik haar elke dag. Naast een flinke verkoudheid en bronchitis heeft zij ook een dwangstoornis en vraagt mij telkens bevestiging. Ik ben het enige kind dat voor haar kan zorgen, mijn zus woont in het buitenland, en dat is erg pittig voor mij. Maar ik doe het met liefde.

Ik word ook somber als ik mijn huishouden niet regelmatig kan doen. Ik schreef al eens over mijn poetsdwang. Hoewel ik er praktisch niet meer aan toegeef, denk ik er elke dag aan. Het huis is niet zo schoon en opgeruimd als ik dat zou willen. Ik word er geprikkeld van, maar kan het gelukkig ook goed uitstellen. Anders zou ik 24/7 met het huishouden bezig zijn.

Ook als ik niet met regelmaat de financiën kan bijwerken, word ik dwangmatig in mijn hoofd. Als ik niet wekelijks weet hoe wij er voor staan, word ik daar heel angstig van.
Het voelt of ik achter de feiten aan loop als ik de dingen waarover ik dwanggedachten heb niet met regelmaat kan doen.

Voor jezelf zorgen

Ik ben sterk genoeg om regelmaat te behouden, omdat ik weet dat dat juist goed voor mij is. Dus ik sta doordeweeks om 6.30 uur op en zorg dat ik een planning heb, maar ook voldoende rustmomenten pak. Ik moet goed voor mezelf zorgen, dat is mijn opdracht om niet dwangmatig te worden. Maar soms vind ik dat heel moeilijk, omdat ik iedereen tevreden wil houden en me groot wil houden voor de buitenwereld.

Somberheid, tranen en vermoeidheid; dat voel ik op het moment.
Het komt weer goed! Ik mag wat minder moeten.

 Photo credit: Joël Oosterhoff