We zijn alweer 6 maanden verder sinds je verhuizing naar het begeleid-wonen project. De eerste stappen zijn gezet en uitgebreid en je bent nog steeds in beweging. De ene keer wat meer dan de andere keer. Soms even stilstand omdat je je niet lekker voelt, waarschijnlijk door alle stress en tekorten aan vitamines vanwege je eenzijdige en minimale eten, het niet naar buiten gaan en amper bewegen. Maar ook dat is eigenlijk geen stilstand te noemen omdat het je toch weer wat brengt. Je gaat nadenken over je klachten. Waar komen ze vandaan maar vooral: wat kun je er zelf mee doen?

Bewustwording

Dwang is en blijft nog steeds in grote mate je leven bepalen. Ook al ga je er tegenin, dat maakt niet dat je gelijk alles kunt doen. Het maakt je soms wel verdrietig en je voelt meer de onmacht en de eenzaamheid die de dwang met zich meebrengt. Allerlei gevoelens die je eerst misschien helemaal niet meer voelde. Bewustwording dat je met dwang helemaal geen dingen kon behouden maar dat je daardoor juist alles kwijt bent geraakt. Maar ook dat je zonder dwang óók geen dingen kan behouden omdat alles nu eenmaal verandert.

Je raakte zelf het geloof een beetje kwijt dat het je ooit nog zou gaan lukken om een ander leven te gaan leiden. Het kost nog zoveel moeite om ergens te komen. Eerst alles binnen je kamermuren kunnen doen. Heel simpel jezelf toestaan van houding te mogen veranderen als je stijf wordt van het in één houding liggen in je slaap. Weer gaan bewegen in je kamer, op een andere stoel gaan zitten, achter je piano gaan zitten etc. Oh wat moet er nog veel veranderen voordat je ook maar weer van enige vrijheid kunt spreken.

Het ontnam je bijna letterlijk de adem, je werd er ziek van. Benauwdheid en grieperigheid maakte dat je paniek voelde. Je zou het toch niet aan je hart hebben? Of longontsteking? Zeker met jouw conditie en levensstijl van de afgelopen vier jaar blijft het zoeken; waar wordt een bepaalde klacht door veroorzaakt? Je vertrouwde het niet.

Stap voor stap

Maar de laatste weken ga je zo goed vooruit; we durven het bijna niet te geloven. Foto’s maken, Facebook gebruiken, appen, computer aan- en uitzetten, zelf je foto’s en filmpjes erop zetten, je kamer stofzuigen. Er is zoveel dat je nu plotseling zelf weer doet en waarin je ook vertrouwen hebt dat je het kunt, ook al kost het moeite tegen de dwang in te gaan. We kregen opeens het bericht: “Ik heb een website gemaakt!” en als klap op de vuurpijl ben je zelfs ook nog uit je kamer geweest!

Je hebt weer een doel voor ogen. De laatste keer dat we bij je waren, zei je zelfs dat je weer plezier krijgt in het leven en er steeds meer voor wilt gaan. Ondanks de klachten die je als vervelend ervaart zoals duizeligheid, benauwdheid en ontzettende moeheid, ga je toch steeds weer verder.

En wij?

Wij gaan om de week gaan naar Groningen om je even te zien, te knuffelen en te ondersteunen, te helpen met de grotere boodschappen en de was etc. Voor ons is het geen straf om naar Groningen te gaan, we hebben eigenlijk al een beetje ons hart verloren aan het mooie Noorden, al zijn we wel heel wat uren onderweg van West naar Noord.
Het is soms zwaar vooral als je in paniek bent en we je uren aan de telefoon hebben met alle paniek en angstgevoelens, soms zwaar omdat we nog amper echt thuis zijn en daar tot rust komen er niet echt van komt omdat we vaak onderweg zijn. Maar we zijn zeker ook dankbaar dat we nu zoveel vooruitgang zien en weer vertrouwen terug krijgen dat er toch nog een ander leven voor je kan zijn.

En we voelen ons overal zo welkom en hebben onze rust inmiddels ook gevonden in heerlijke B&B’s op redelijke afstand, waar we allerhartelijkst ontvangen worden met taart en koffie, waar we verwend worden en ook af en toe ons verhaal kwijt kunnen. We hebben lieve mensen om ons heen, zowel op het thuisfront als in het hoge Noorden waar het voelt als een tweede “thuis” voor ons, vooral zo met jou in de buurt.

Photo credit: The Photographer via photopin (license) adaptation

YouTube Kanaal en Dropbox van Youri.

Wil is voor vragen en ervaringen over een kind met OCD bereikbaar via wil@dwang.eu.