Ik loop al vier maanden bij de fysio. Pijn in de nek en bovenrug, schouderbladen en ribben. Bloed is onderzocht, alles goed, geen ernstige dingen dus. Ik weet inmiddels dat ik niet veel zelfvertrouwen heb, perfectie nastreef en regelmatig angstig ben en daardoor onbewust mijn lichaam onder spanning zet. Ik krijg vaak terug dat er niets aan mij te merken is, dat is tegelijkertijd ook mijn valkuil.

Invloed van de dwang op mijn passie

Onze familie was lid van een harmonie. Mijn opa’s, mijn vader, moeder en zus, nichtjes, neefje en oom; het was me met de paplepel ingegeven. Helaas heeft mijn dwang er ook voor gezorgd dat het niet altijd makkelijk voor me was. Door cognitieve gedragstherapie, reductie van mijn dwangklachten en inzicht in mijn ziekte, vallen veel puzzelstukjes steeds meer op hun plek. Gedrag, controle, afwijzing, vermijding en sociaal isolement – het was er allemaal tijdens mijn lidmaatschap van de harmonie.

Vanaf mijn 16e levensjaar werd het steeds moeilijker om me te handhaven. Door controledwang en sociale angst ging ik de harmonie vermijden. Telkens speelden de klachten op waardoor ik vluchtgedrag vertoonde, perioden mijn lidmaatschap op moest zeggen of overstapte naar een andere vereniging. Wat jammer dat ik toen niet wist dat er een verklaring was voor wat er met mij aan de hand was. Uiteindelijk ben ik gestopt en heb mijn passie geparkeerd. Ik heb mijn klarinet jarenlang niet meer aangeraakt.

Nieuwe pogingen en inzichten

Totdat ik mijn man Jan leerde kennen. Hij was het die mij stimuleerde de klarinet uit het stof te halen en me aan te melden bij de plaatselijke harmonie in onze woonplaats. Ik ben naar een repetitie gaan kijken, maar het was te vroeg. Het overviel me allemaal en ik vluchtte naar huis; de angst regeerde mij nog.

Vele jaren later heb ik een nieuwe poging gewaagd, ben lid geworden en heb mijn A-diploma behaald. Ik was open over mijn dwangstoornis en heb goed aangegeven wat ik nodig had. Helaas voelde ik me niet op mijn gemak binnen de cultuur van de vereniging. Ik had opnieuw last van sociale angst, kwam huilend thuis. Weer liep het mis.

Gelukkig werd ik gewezen op een andere harmonie binnen de gemeente, waar ik nu al bijna een jaar lid ben en binnenkort op ga voor mijn B-diploma. Ik werd direct overal bij betrokken; het is een warm bad waar ik terecht ben gekomen. Ik heb het reuze naar mijn zin en voel me betrokken en gewild. Dat is wat ik nodig heb. Ik heb verteld dat ik OCD heb, dat ze me erover mogen vragen, maar dat het niet hoeft. Het is goed zo.

Toch ook nu zet ik mezelf geregeld onder druk en streef ik perfectie na, ben ik bang afgewezen te worden en speelt sociale angst af en toe een rol. Daardoor zet ik mijn lichaam onder spanning en… krijg ik meer last van mijn gewrichten en spieren. Alweer een nieuw inzicht over wat OCD met mij doet. Dat helpt me verder.