Regelmatig voel ik de spanning tussen wel en niet hulp willen. Het vraagt je om je schaamte te overwinnen. En dat is nou net het ding, als je zoals ik al ruim tien jaar te maken hebt met hardnekkig en beschamend gedrag.

Ik trek al heel lang haren uit mijn hoofd (trichotillomanie), pulk aan mijn huid (dermatillomanie), lijdt aan een piekerstoornis, heb last van perfectionisme en in zekere zin ook van dwang. Het dwangmatige zit ‘m in wat ik noem ‘obsessief googlen’.

Het ‘moet’ gewoon

Ik kan mezelf helemaal verliezen als ik achter de computer zit. Als ik last heb van duizeligheid of een andere kwaal, kan ik urenlang zoeken naar de oorzaken. Krijg ik een nieuw medicijn, dan struin ik websites af naar alle info die erover beschikbaar is. Als er in het psychiatrische rapport staat dat ik kenmerken heb van een afhankelijke persoonlijkheid, moet ik perse uitzoeken wat dat betekent. Ik kan mezelf daarin bijna niet remmen. Het ‘moet’ gewoon, omdat er een bepaalde onrust is.

Terwijl ik dat doe, zorg ik niet goed voor mezelf. Soms vergeet ik een middag lang te drinken en kom ik niet toe aan dingen die ik van plan was. Ik baal ervan dat hier zoveel tijd aan verloren gaat. Ik hoop zo dat ik minder last zal krijgen van alles wat ik hierboven beschreven heb, maar ik weet dat het niet zomaar gaat. Therapie vraagt om een bepaalde overgave. Je moet je kwetsbaar op durven stellen en je angsten in de ogen durven te kijken.

Uitdagingen

Mijn psychische problemen zijn niet uit het niets ontstaan, maar steeds weer graven in mijn verleden, is denk ik niet de oplossing. Praktische hulp om anders om te gaan met angst en spanning is belangrijker. Dat betekent wel dat ik voor uitdagingen kom te staan; alternatieven moet zoeken voor mijn destructieve gedrag, mijn piekergedachten uitdagen en de drang leren uit te stellen.

Het zal niet makkelijk zijn. Om je gedachten uit te dagen moet je immers eerst aan een therapeut vertellen waarover je piekert. Het zijn soms zulke onbenullige of irreële dingen, dat ik me schaam dat ik me er zo druk over maak. De drang leren uitstellen zal ook niet makkelijk zijn, maar eerder een hoop frustratie met zich meebrengen. Ben ik er klaar voor? Wil ik dat allemaal wel? Mijn perfectionisme belemmert me hierin ook. Ik ben mild voor anderen, maar heel streng voor mezelf. Ik wil geen fouten maken en ben ontzettend kritisch.

Veilig en vertrouwd

In het tv-programma Levenslang met Dwang zie je ook de spanning tussen wél en niet hulp willen. Soms zie je de deelnemers zich omdraaien, omdat ze niet aan een opdracht willen beginnen. Het is eng om je angsten in de ogen te kijken. Hoe graag je er ook van af wil, de dwang is soms ook iets wat veilig is en vertrouwd. Je wil er van af, maar ook weer niet.

Ik zei eens tegen een psycholoog: “Trichotillomanie is mijn vriend en vijand, soms voelt het als het enige wat ik heb.” Voor iemand die zich niet kan voorstellen dat je vrijwillig de haren uit je hoofd trekt (met alle gevolgen van dien), klinkt dat misschien vreemd in de oren. Zoals al vaker is gezegd, weet iemand met dwang/drang dat wat hij of zij doet niet logisch is en soms zelfs schadelijk. Als ik er nú mee kon stoppen, zou ik het doen. Liever vandaag dan morgen. In de praktijk kost het echter veel tijd en moeite. Ik realiseer me nu ik dit schrijf dat mensen met dwang eigenlijk heel sterk zijn. In therapie gaan vraagt om ontzettend veel lef!

Photo credit: theglobalpanorama via photopin licenseadaptation

Reactie Menno Oosterhoff
Laura schrijft onder een pseudoniem. Het is heel belangrijk dat mensen in de openbaarheid treden met problemen, voor meer begrip, kennis en (h)erkenning. Ook als het onder een schuilnaam is. Er is bijna altijd sprake van schaamte bij dwangstoornissen. Soms is het te kwetsbaar om onder je eigen naam in de openbaarheid te treden. Het is mooi, als sommige mensen wel zo ver zijn, maar het is zéker geen vereiste. Reacties op deze website, vragen, blogs etc. mogen allemaal anoniem.