Nadat je jarenlang volkomen vastgelopen was in je dwangstoornis, probeerde je je patronen te doorbreken in een gastgezin in Groningen. Er werd zelfs een documentaire van gemaakt waarin te zien is hoe sterk de dwang was en dat die het gevecht op dat moment van je won. Maar je hebt niet stilgezeten. Je besloot om begeleid te gaan wonen, een enorme stap.

De voorbereidingen

Het moment was daar. Wekenlang hadden we er naartoe geleefd, meubels uitgezocht, spullen gekocht om de studio in Groningen in te richten zoals jij het graag zou willen. Het hele weekend ervoor was er hard gewerkt. Ikea was geplunderd en alle meubels waren in elkaar gezet. Alles moest in orde zijn, direct helemaal naar je zin. Alles nieuw, alles door jou uitgezocht: alles om het te laten slagen!

De verhuizing

De maandag van vertrek kwam dichterbij. Zou je meegaan, zou je blokkeren? Zo spannend. Je zei dat je wist dat je moest gaan, maar toch… Gelukkig geen probleem: je ging mee. De weg erheen ging wonderbaarlijk goed en je was ondanks de spanning best positief. Zo fijn dat je ondanks alle spanning en dwang gewoon rustig meeging, de auto in, de lange rit naar Groningen.

Bij aankomst was het wel even heel erg spannend. Sigarettenlucht bij de ingang van het gebouw. Dit was voor jou, als extreem antiroker, niet te doen. Je maakte dus ook direct rechtsomkeert naar de auto. Oei, zo’n voorval hadden we wel ingecalculeerd, maar niet al direct bij aankomst. Zou de verhuizing dan meteen al gedoemd zijn te mislukken?

Gelukkig werd er door de begeleiding een oplossing bedacht. Je kon via de brandtrap aan de andere kant naar boven, wat uiteindelijk na veel praten een mogelijkheid voor je bleek. Helaas heb je tot nu toe de stap naar buiten je kamer nog niet kunnen zetten vanwege dit ‘rookluchtgevaar’, maar dat gaat vast nog wel een keer komen. Prioriteit was om in de woongroep te kunnen zijn en blijven en dat is tot nu toe goed geslaagd.

Een nieuwe start

Wat een positieve en betrokken begeleiders en behandelaren hebben we leren kennen. Zij deden er alles aan om ons op ons gemak te stellen, je welkom te heten en vertrouwen te geven. Er was een goede klik en een prima samenwerking; we voelden ons alle drie gehoord en begrepen. Hierdoor wilde jij er zelf alles aan gaan doen om meer onafhankelijk te worden. Het loslaten en doorbreken van alle patronen viel echter niet mee en maakte dat je toch weer zocht naar een vorm van controle. De dwang greep om zich heen en met name daar waar het altijd heel goed vat op kan krijgen: het eten! Brood eten was niet meer mogelijk, geen melkproducten meer, cornflakes werden geschrapt en de bananen die thuis altijd ‘moesten’, mochten nu juist weer niet.
Uiteindelijk was je eetpatroon zo beperkt dat je gezondheid er onder te lijden had. Gelukkig wisten we van een eerdere keer dat een diëtiste je hierin mogelijk weer op weg zou kunnen helpen. Sindsdien gaat het wat beter met het eten. Het is nog verre van wat het zou moeten zijn, maar er wordt aan gewerkt.

In beweging

We zijn alweer 10 weken en duizenden kilometers verder als ik deze blog schrijf. Er is veel gebeurd en nog gaande. Veel gesprekken met de psychiater, die je erg goed doen, en een grote inzet van alle begeleiders. Het begin is gemaakt. We hebben er weer vertrouwen in. Je bent nu in beweging; je bent gaan lopen en je blijft ook lopen, zoals het er nu naar uitziet. Het valt niet mee om los te komen van alle patronen die je gegijzeld hielden en nog steeds houden, maar je wordt je er meer en meer bewust van en hebt de wilskracht om er tegenin te gaan. Er is weer een doel; er is weer leven. Zo fijn, wat zijn we blij er mee!

Je creativiteit helpt je nu enorm bij het overwinnen van je dwang en angst. Met wat hulp bij het aan- en uitzetten en bedienen van de apparatuur omdat je dat nog niet zelf doet vanwege kans op dwang, maak je sinds kort weer filmpjes zoals bovenaan deze blog. Wat is het fijn om de glans weer in je ogen te zien als je daarmee bezig bent. Je handen jeuken om weer helemaal zelf aan de slag te kunnen.

De dwang is nu helaas nog sterker dan de jeuk, maar je maakt vooruitgang en krijgt meer energie. Je verveelt je soms ook, wat voor ons een goed teken is. Anderhalf jaar thuis verveelde je je nooit: je was altijd ‘druk’ met de dwang en had geen ruimte om je te vervelen. We zijn zo trots op jou, zo blij voor jou, zo dankbaar dat je deze kans in Groningen hebt gekregen.

Video credit: Studiojoy van Youri Moggré
  • Bekijk hier de video die Youri onlangs gemaakt heeft over zijn ontwikkelingen sinds de documentaire van De Wachtkamer.
  • Wil is voor vragen en ervaringen over een kind met OCD bereikbaar via wil@dwang.eu.