“Het leven, écht leven lukt mij pas als ik over de OCD heen ben.” Dat dacht ik altijd. En eigengereid als ik ben, dacht ik dat het maken van een lange reis zou helpen mijn OCD te overwinnen. Door naar Australië en Azië te reizen en vooral even weg te zijn uit onze maatschappij, hoopte ik over de OCD heen te kunnen groeien of er ‘doorheen te reizen’. Tja, daar is wat voor te zeggen, want exposure (therapie vorm) is het wel, maar helemaal gelukt is het niet.

Ik ben inmiddels 25, heb een HBO-studie afgerond en heb me altijd voorgesteld zeker een paar jaar in het buitenland te wonen, of in ieder geval vaak en lang te reizen. Daarom besloot ik eerst een jaar te gaan werken in Australië om vervolgens naar Zuid-Amerika, Zuid-Oost Azië of liever zelfs Mongolië te vertrekken. Dat ik last heb van OCD zag ik niet als een hinder maar als een uitdaging. Ik had immers al cognitieve gedragstherapie in het AMC gevolgd dus de handvatten heb ik in huis beredeneerde ik.
Dat de OCD al lange tijd erger was dan ooit schreef ik toe aan het feit dat het nou eenmaal spannend is om op reis te gaan.

Rampen

Onderweg naar Australië brak de hel al los. Om dit uit te leggen moet je weten dat mijn OCD zich met name richt op rampgedachten die het heftigst zijn als ik van A naar B ga. Die gedachten komen ook op als ik iets naars in de krant lees, of schieten zonder aanleiding door mijn hoofd. Daarop verricht ik dan een handeling om deze ramp te ‘neutraliseren’ zoals het meerdere keren aanraken van een tafel, het teruglopen naar een bepaalde plek of op een bepaalde manier naar iets kijken. Dit en meer moet dan worden uitgevoerd met de perfecte gedachte zodat ik en de mensen die ik lief heb worden ontzien van de ramp. En die ramp kan van alles zijn; van auto-ongelukken en moordpartijen tot ongeneeslijke ziektes en dingen die ik hier niet eens durf op te schrijven. Dit gaat de hele dag door. Soms meerdere keren per minuut, soms een dag aanzienlijk minder.

Zoals ik al aangaf wordt de dwang veel sterker als ik een locatie ga verlaten. Ik heb dan immers niet meer de mogelijkheid om de handeling ter plekke over te doen. Het moet in één keer perfect. Dit is natuurlijk verschrikkelijk als je op reis bent. Het dwong me constant terug te lopen. Op het vliegveld, terug naar een restaurant en soms terug naar een stoeptegel kilometers verderop. Het hield niet op.

Magisch kaartje

Om het draaglijk te maken, verzon ik manieren om de dwang te saboteren. Zo had ik een ‘magisch’ kaartje waarmee ik een handeling/gedachte kon neutraliseren zodat ik niet terug hoefde naar de plek. Of ik nam een voorwerp van een plek mee zodat ik nog iets tastbaars had waarmee ik de handeling/gedachte kon neutraliseren. Na een paar weken zat mijn tas vol met steentjes, papiertjes, takjes en zelfs een sigarettenpeuk en afval.

‘Verdomme’ dacht ik vaak. Ik baalde er zo van en zag echt wel in dat het op deze manier niet langer kon. Ik had zo gehoopt dat ik er zélf mee kon dealen. Ik ben zelfs tien dagen gaan mediteren in een boeddhistische tempel op de grens tussen Thailand en Myanmar waar ze de Vipassanatechniek praktiseerden. Bij deze techniek leer je bewust te zijn van je lichaam (mindfullness) en ben je ‘aware’, of beter gezegd de toeschouwer van je gedachten. Enorm interessant en enorm zinvol. Maar hoewel de OCD (eventjes) behoorlijk verminderde, kreeg ik mijn gedachten niet tot rust.

Eenmaal uit de tempel besloot ik er nog één keer voor te gaan door naar Cambodja af te reizen. Maar na twee weken was het genoeg. De dwanggedachten en handelingen waren zo sterk dat ik niet kon genieten en het bezoeken van alleen al een klein museum was onmogelijk.

Echt leven

Mijn reis heb ik afgebroken en nu ben ik weer terug in Nederland. Terugkijkend ben ik natuurlijk trots, maar zie ik ook hoe absurd het is wat ik heb gedaan. Een paar maanden lang heb ik geregeld doodsangsten uitgestaan en het uiterste uit mijzelf gehaald. Gelukkig heb ik daarentegen ook veel prachtige momenten en avonturen meegemaakt en mensen ontmoet.

Ik dacht altijd dat ik pas écht kon leven als de OCD over zou zijn, als alles ‘perfect’ zou voelen. Maar de reis en vooral de vele gevoerde gesprekken met vrije geesten heeft mij doen inzien dat onregelmatigheden juist de puurheid van het leven vertegenwoordigen. Het maakt het leven oprecht en authentiek. Wanneer je alles glad blijft strijken, zal je het leven nooit écht leven.

Photo credit: geralt via Pixabay (license) – adaptation