Welkom op Dwang.eu Forums Openbaar Gewelddadige dwanggedachten

15 berichten aan het bekijken - 1 tot 15 (van in totaal 86)
  • Auteur
    Berichten
  • Kris
    Post count: 0

    Goedemiddag,

    Sinds een jaar heb ik agressieve dwanggedachten dat ik mijn kind wil vermoorden. Ik word er erg onrustig van en zoek dwangmatig naar geruststelling bij anderen en naar hoe om te gaan met mijn gedachten.
    Er is geen nacht meer dat ik normaal slaap en denk er praktisch ieder moment dat ik wakker ben hieraan. Het gekke is dat het mij gerust zou moeten stellen dat ik er angstig van wordt en mij rot voel, maar op 1 of andere manier doet dat het dus niet.
    Ik heb het boek van Lee Baer (Het duiveltje van de geest) gelezen, maar gek genoeg heeft mijn brein op alles een antwoord, waardoor ik blijf geloven dat ik het echt wil en ik op een dag zou doordraaien.
    Ik snap er echt helemaal niets van en heb diverse malen suicidale gedachten over gehad.
    Ik probeer mijzelf te overtuigen dat ik niet zo ben en de twijfel of ik het zou willen doen (hoe gek dit ook klinkt) weg te nemen, maar er lijkt een weerstand te zitten om dit los te laten.
    Gek genoeg is het ergens ook fijn om de angst te ervaren, want op momenten dat ik deze gedachten heb en ik niet angstig reageer volgt er weer de gedachte “zie je wel, je bent niet bang en dus ben je wel zo”. Ook heb ik vaak de gedachte dat ik enkel geruststelling bij anderen zoek om een show op te houden en stiekem wel het te willen. Ik word er echt gek van en het laat mij geen moment met rust. Ik voel mij ook continue erg rot, heb nergens meer zin in en voel ook erg weinig liefde, waardoor het enkel erger wordt.
    Ik genoot altijd van mijn gezin en heb mijn kind ook uberhaupt nooit een tik gegeven, maar nu geniet ik nergens meer van en heb ik iedere dag zeer veel spanning en angsten. Gelukkig ben ik in staat om niet te vermijden, maar ook daarop volgt dan in plaats van de geruststellende gedachte weer een redenatie die alles in stand houdt. Het lijkt wel of ik perse uniek wil zijn en niet beter wil worden en het frustreert mij echt enorm.
    Is er iemand die dit verschijnsel bekend voorkomt en heeft iemand tips? Ik kan namelijk nergens anders meer aan denken en alles in mijn leven brokkelt momenteel af.

    Met vriendelijke groet,
    Kris

    rose
    Post count: 0

    hoi kris,

    echt helpen kan ik niet maar je bent zeker niet alleen, ik heb ook last van gewelddadige gedachten. de mijne zijn tegen een specifiek iemand gericht maar tegen iedereen die de pech heeft mij te kennen.
    sommige gedachten zijn in ernst niet zo erg (zoals bijvoorbeeld met een map iemand op het hoofd slaan) en daar heb ik dan ook minder last van maar soms vermoord ik echt mensen in mijn gedachten en dan ben ik wel een tijd lang van slag. ik ben zeker bang dat ik een keer knap en iemand echt wat aan doe, toen mijn gedachten zich richtte op mijn baby nichtjes wou ik ze eigenlijk niet meer zien en dat vind ik als ik er over na denk nog moeilijk, het voelt alsof ik ze al wat aandeed door het te denken.
    ben je in behandeling? ik heb pas kortgeleden voor het eerst erover gepraat met mijn psycholoog en ze was geweldig lief en geruststellend. ik vond het doodeng om te doen, was bang om moreel veroordeeld te worden of zelfs voor de veiligheid van iedereen opgesloten, dat is niet gebeurd.
    het advies dat ik vooral kreeg was proberen de gedachten niet te serieus te nemen en afleiding zoeken als ik ga zitten twijfelen en zorgen maken. dat lukt niet helemaal en ik ben er dan ook nog niet vanaf, ik ben iemand die best vast kan komen te zitten in het niet zeker zijn.
    heel veel sterkte

    Kris
    Post count: 0

    Hoi Rose,

    Dank je voor je reactie.
    Fijn om te horen (of eigenlijk ook weer niet, omdat ik het een ander ook niet gun) dat ik niet de enige ben.
    Wat ik raar vind om te ervaren is dat ik er wel echt last van heb, maar dat er niets is wat helpt.
    Ik heb ook vandaag weer hetzelfde cirkeltje in mijn hoofd en denk dus weer nergens anders aan.
    Mijn lichaam doet zeer, ik heb het gevoel te moeten spugen en toch nog steeds de twijfel in mijn hoofd.
    Ik ben inderdaad in therapie en gebruik daarnaast anti-depressiva. Mijn therapeut zegt dat ik mijn gedachten moet laten gaan voor wat ze zijn (wat ik overal ook lees), maar dat vind ik dus echt moeilijk. Ik kan mij moeilijk op dingen concentreren, omdat mijn hoofd dus steeds met dit dilemma zit.
    De gedachten moeten dus naar de achtergrond raken en op een zeker punt zou ik moeten kunnen zeggen dat het dus allemaal onzin is, maar nu lukt dat dus totaal niet. Ik kan niet eens simpel tegen mijzelf zeggen dat ik geen moordenaar wil zijn, omdat dan weer dat stemmetje opkomt of iets in mij wat het niet geloofd.
    In het boek van Lee Baer staat ook echt duidelijk dat dergelijke mensen geen last van hun gedachten hebben, maar dan komt er natuurlijk weer een wat nou als-gedachte op, welke dat weer onderuit kegelt.
    Bij alles wat ik in het nieuws lees denk ik dat ik dat misschien ook stiekem zou willen en vraag ik mij vervolgens ook weer af of deze gewelddadige mensen misschien in beginsel ook geen last van hun gedachten hadden/angstig van werden en het vervolgens toch deden. Het voelt voor mij alsof ik de enige ben die de geruststellende teksten niet oppakt en ben echt bang hiervan nooit af te komen.
    Hoop houdt mij op de been en iedere dag probeer ik naar mijn werk te gaan (ook al sta ik kokhalsend mijn broodje te smeren), mijn gezin aandacht te geven en de dingen te doen die ik anders ook zou doen, ook al gaat dit momenteel zeer moeizaam.
    Zijn mensen het met mij eens dat ik de strijd met mijzelf overtuigen/twijfel weg willen nemen, moet stoppen omdat dit ook een onderdrukking van mijn gedachten is?

    Alvast dank voor eventuele reacties!

    Met vriendelijke groet,
    Kris

    rose
    Post count: 0

    hoi,

    ik heb van meerdere gehoord dat bij hun niks lijkt te helpen dus ook daarin ben je niet de enige.
    je kunt je aanmelden voor de facebookgroep of het meer anonieme forum, daar zijn meerdere mensen met dit probleem. voor mezelf vind ik het te vroeg om te kunnen zeggen of het beter wordt.
    helaas is dwang nooit echt tevreden met de geruststelling die het krijgt, niks is zeker genoeg. het zoeken naar absolute zekerheid is en jezelf proberen te overtuigen is jouw compulsie (ook wel dwanghandeling genoemd) het zou het beste zijn om daar mee te stoppen, omdat het je hele dag opslokt en je veel energie eraan kwijt bent, en omdat het niet werkt, zeker op lange termijn. maar ik wil er ook bij zeggen dat ik weet hoe moeilijk het is en ik helemaal begrijp dat je het absoluut zeker wilt weten, dat heb ik ook en de wat als vragen zijn mij ook zeer bekend.
    ik wou dat ik meer kon doen voor je maar ik ben ook maar een leek en zit er zelf nog middenin. probeer mild voor jezelf te zijn, je hebt het al moeilijk zat.
    veel sterkte

    Kris
    Post count: 0

    Ik word hier echt gek van.
    Gedurende de dag kan ik maar aan 1 ding denken en het vervelende vind ik nu ook dat ik bijvoorbeeld vandaag geen angst voel, maar wel last heb van mijn gedachten.
    Ik merk ook dat ik onbewust er steeds mee bezig ben. Men zegt ook dat ik het moet laten gaan, maar probeer dat maar eens met agressieve gedachten.
    Als ik het dus goed begrijp probeer ik dus met het weg willen nemen van de twijfel of overtuiging de gedachten te onderdrukken en moet ik daar dus mee stoppen, klopt dit?
    Daarnaast valt mij op dat bij alle onderwerpen die ik lees, men last heeft van hetgeen wat men denkt en dat dat dus een wezenlijke kenmerk is van OCS en dat het feit dat ik mijn gedachten onprettig vind, mij gerust zou moeten stellen. Anders gezegd, iemand die daadwerkelijk gewelddadig/pedofiel/homo/hetero is, heeft geen last van het denken eraan. Is dit een juiste inschatting?
    Ik weet het, het komt erg onzeker over, maar heb het gevoel dat ik door er midden in te zitten totaal niet helder kan nadenken en de boel kan overzien.

    Groet,
    Kris

    rose
    Post count: 0

    hoi,

    ik herken zeker als ik er midden in zit dat helder nadenken erover niet zo goed meer luk, misschien kun je iets doen om je af te leiden ? wat ik vaak doen is tv of netflix kijken of een boek lezen, zodat ik even niet meer met mijn eigen gedachten bezig ben.
    ik denk zeker dat het slechts gedachten zijn die je niet wilt hebben bij jou, als je therapeut anders had gedacht waren er wel andere maatregelen genomen.
    de gedachte laten voor wat het is is het beste ja maar echt niet makkelijk dus je hoeft je niet slechter te voelen omdat het je niet lukt.
    veel sterkte

    Eva
    Post count: 0

    Hoi kris,

    Hoe gaat t nu?
    Ik herken me echt 1000% in je verhaal..

    Anomama
    Post count: 0

    Ik herken me ook heel erg in jouw angsten. Hoe is het met je /jullie?

    Kris
    Post count: 0

    Hoi Anomama,

    Allereerst heb ik veel moeite gehad met het accepteren dat je gedachten niet kunt tegenhouden. Sterker nog, ik heb zelfs tijdens meditatie-oefeningen zitten opletten of ze inderdaad vanzelf opkwamen:-s (hoe bedoel je obsessief…)

    Wat ik merkte was dat hoe meer ik probeerde het te stoppen (door bijv.mijzelf te overtuigen, geruststelling te zoeken etc) hoe erger het werd.
    Wat ik nu doe is het laten gaan, ook al roept alles in mij dat ik iets moet doen.
    Het gevolg is dat ik nu vaak de hele dag met spanning/gevoel van spugen rondloop.
    Toch is dat de weg die ik zal moeten bewandelen.
    Ik ervaar het echt als heel moeilijk om de cirkel te doorbreken, maar weet dat het puur mijn gedrag is wat ik moet veranderen.
    Nu ik actief mijn gedrag probeer te veranderen, merk ik pas hoe slecht ik nu tegen de onzekerheid kan en dus enkel bezig ben geweest zekerheid te zoeken, wat dus averechts heeft gewerkt. Het loslaten van de angst en aan de onzekerheid over geven, vind ik erg lastig.

    Ik vind het absoluut niet leuk deze gedachten te hebben en toch blijft het stemmetje in mijn hoofd roepen dat ik twijfel. Door hier steeds op in te gaan en zekerheid proberen te zoeken, werd het enkel erger.
    Ofwel gedachte komt op, lichamelijke reactie (angst) en vervolgens erop reageren door mijzelf te overtuigen, situaties te vermijden etc.

    Alles qua fysiek gedrag gaat momenteel erg goed en kan wel zeggen dat mijn enige compulsie is dat ik mijzelf in mijn hoofd nog steeds probeer te overtuigen (iets wat mij nog niet lukt uit te zetten helaas). Er zijn dagen dat ik letterlijk aan niets anders denk en hoe harder ik probeer aan andere dingen te letten, hoe erger het wordt, dus zoek ik nu maar situaties op die de gedachten oproepen.
    Nu zou je denken dat door het zelf oproepen je het ook vanzelf minder serieus neemt, maar helaas denk ik nog steeds vaak dat ik twijfel mijn kind wat aan te doen (wat ik overigens superkut (ik zal het maar plat zeggen) vind om te denken), maar dat laat ik nu dus zoveel als mogelijk gaan.

    Normaal gesproken lees ik een boek of krijg ik advies en dan geloof je ook daarin als het redelijk klinkt.
    Het gekke aan OCD (in mijn beleving) is dat het echt overal een antwoord heeft.
    Ik sta soms met het gevoel te moeten spugen op het schoolplein om mijn kind op te halen, schaam mij dood dat ik zo denk en al helemaal omdat ik op 1 of andere manier dit in stand houdt, terwijl ik weet dat er een prachtig leven op mij wacht als ik dit loslaat.
    Je eigen gedachten niet meer vertrouwen (of jezelf, want zo zie ik het) is wel het ergste wat je mentaal kunt ervaren naar mijn mening.

    In het boek van Lee Baer wordt zeer duidelijk benadrukt dat als je je zo kut voelt, je ervan uit mag gaan dat je het ook niet wilt uitvoeren, nou daar heeft mijn hoofd natuurlijk wel weer een antwoord op. Geneigd daar weer op te reageren en hoppa je zit weer in de cirkel.
    Het is echt een k-ziekte en je kunt jezelf platgooien met angstremmers, maar je zult er doorheen moeten om te genezen.

    Ik kan mij goed voorstellen dat dit een paar gradaties erger klinkt als je zelf ervaart, maar geloof mij dat geruststelling zoeken het enkel erger maakt.

    Ik beschrijf het bewust zo uitgebreid en expleciet omdat ik zelf ook naar herkenning heb gezocht.

    Lang verhaal kort, op de goede weg denk ik, maar ook nog een lange weg te gaan helaas.

    Anomama
    Post count: 0

    Hoi Kris.

    Bedankt voor je reactie. Ben jij man of vrouw?
    Ik herken alles in wat jij schrijft. De vreselijke gedachten en altijd weer die twijfel, zijn het wel gedachtes,straks doe ik het echt. Ik mag inmiddels wel zeggen dat ik een ervaringsdeskundige ben:) helaas. Ik heb al bijna 5 jaar deze vorm van ocd en al heel wat therapie doorlopen en medicatie geprobeerd. Heb blijft een keiharde strijd en worsteling steeds wanneer de gedachtes weer opsteken. Ik weet ook dat geruststelling zoeken niet helpt maar gedeelde smart helpt vaak wel. En tips advies van echte lotgenoten ook zeker wel. Ik worstel momenteel met suïcide dwanggedachten, iets wat ik absoluut niet wil maar wat zich dan steeds opdringt. Ken jij dat ook?

    Groetjes anomama

    Sneeuw
    Post count: 0

    Hallo allemaal,

    Ik ga door precies hetzelfde heen als jullie allemaal. Wat fijn om te lezen dat ik niet de enige hierin ben. Wat mij verder heel erg opvalt is dat jullie ook erg ‘nette’ mensen zijn. Netjes taalgebruik enzo. Dit zeg ik omdat ik het idee heb dat iemand met zo een absurde gedachten wel een slecht en dom persoon zou moeten zijn. Ik heb zelf ook een perfect leven met mijn gezin en het enige minpunt is mijn ocd. Ik heb verder geen dwanghandelingen, enkel maar de gedachten. Precies dezelfde gedachten als jullie, ik schaam mij er ook heel erg voor.

    Anomama, wat jij zegt over suïcidale gedachten, daar is het bij mij mee begonnen en daar werd ik heel erg bang van. Maar toen ik erachter kwam dat er nog beangstigendere gedachten zijn, zoals denken een geliefde iets aan te doen, zijn die suïcidale gedachten heel snel naar de achtergrond gegaan. Wel heel interessant eigelijk, ik ben er een hele poos bang voor geweest en nu er iets ergers in mij is opgekomen om aan te denken, wordt ik er zelfs niet meer bang van als ik het oproep ?

    Hoe moeilijk het ook is ! wij gaan hier doorheen komen, zonder twijfel !
    Er komen altijd vervelende dingen op je pad in het leven en ik ben ervan overtuigd dat wij hiermee kunnen handelen.

    Het zou wel fijn zijn als iemand van jullie iets goeds gevonden heeft om ermee om te gaan, om dat dan te posten. Ikzelf ben nu met een glutenvrij dieët bezig om te zien of dat misschien effect heeft.
    Ik houd jullie op de hoogte!
    Veel sterkte allemaal.
    Ps. Ik ben een man

    Anomama
    Post count: 0

    Hallo sneeuw.

    Alleerst wat naar dat jouw leven ook zo beïnvloed word door nare gedachten. Het is een heel lastig en ongrijpbare “ziekte”.

    Ik ben een vrouw van 31 en heb al de nodige therapie en medicatie geprobeerd. Wat mij vooral veel helpt is weten dat ik niet de enige ben, dat het een ziekte is die je gewoon is overkomen. En dat die gedachten maar gedachten zijn. Voor mij geld heel erg gedeelde smart is halve smart. Want soms voel ik me heel erg eenzaam en alleen met mijn ocd terwijl ik toch omringt word door mijn lieve gezin.

    Ik heb weleens gehoord van mijn psychiater dat dit vooral veel “nette” mensen overkomt. Zorgzame, gecontroleerde, perfectionistisch mensen.

    Ik hoop dat je iets positiefs merkt van het dieet!

    Lieve groeten

    BAM79
    Post count: 0

    Hallo allemaal,

    Wat hier staat is zo ontzettend herkenbaar en het lucht mij ergens op dat er anderen zijn met deze vreselijke en beangstigende gedachten. Ik ben een vrouw van 39 en sinds 2 maanden bewust alleenstaande moeder van een prachtige dochter. Bij mij zijn de agressieve dwanggedachten begonnen in de periode na de bevalling en gericht op mijn dochter. Ik heb direct hulp gezocht want de angst was enorm. Kwam er vrij snel achter dat alles te maken heeft met controleverlies en mijn nieuwe rol als moeder. De gedachten verdwenen vrij snel en weken is het goed gegaan. En nu zijn de gedachten in volle hevigheid terug en mijn angsten verschrikkelijk. Heel bang ben ik dat ik in een verstandsverbijstering de gedachten uitvoer. Of dat als mijn lieve en makkelijke dochter die weinig huilt opeens veel meer zal huilen of ontroostbaar is ik dit niet aan kan en dan tot de uitvoering over ga. Ik kan nu ook niet genieten van haar, iets wat me zo verdrietig maakt. Ik snap ook niet waarom de gedachten opeens in alle heftigheid zijn terug gekomen en ben de controle op dit moment er over kwijt. Gelukkig heb ik een fijn netwerk van ouders en vriendinnen die mij steunen maar toch blijf ik altijd de druk van de eindverantwoordelijkheid voelen en ben ik veel alleen met haar; iets wat me dan met de gedachten erg beangstigd. Heel fijn om hier lotgenoten te treffen. Dat geeft me wel enigszins een gevoel van opluchting en gerustelling. Ik ga in ieder geval snel weer terug naar de psycholoog om het hopelijk toch weer te kunnen loslaten.
    Liefs

    Anoniem
    Post count: 0

    Ocd meme

    Hallo allemaal, ik hoop dat bovenstaande link naar een grappige meme klopt. Dit haalt voor mij heel erg de scherpe kantjes eraf, misschien voor jullie ook ! Fijne dag allemaal !

    Sneeuw
    Post count: 0

    Beste bam, ik begrijp je helemaal. Bij mij is het namelijk precies hetzelfde. Maar voor een verstandsverbijstering hoef je echt niet bang te zijn. Je verstand verlies je namelijk niet zo maar !

    Het vervelende is dat je hersenen zich fixeren op het ergste wat kan gebeuren, je kind dus, en dat je daar in blijft hangen. Want op mijn ergste dagen denk ik elke seconden wel een dwang gedachte. Kastje van de muur trekken, ruit van de auto ingooien, keihard met de voordeur slaan etc…maar dat is allemaal niet zo spannend, dus daar zit ik ook niet zo mee. Maar als ik dan iets over een geliefde denk..dan kan ik wel huilen.

    Maar daarbij kan ik wel zo leven dat bijna niemand er iets van merkt, dus ook gewoon heel leuk doen enzo.

    In ieder geval wens ik jou heel veel succes en sterkte en dat je maar zoveel mogelijk kunt genieten van je baby ! Ik weet heel zeker dat je een super moeder bent !

15 berichten aan het bekijken - 1 tot 15 (van in totaal 86)
Reageer op: Gewelddadige dwanggedachten
Mijn informatie: