Op vakantie

Tweede Kerstdag vertrekken mijn partner Jan en ik voor een weekje Belgische Ardennen. We nemen ons voor de lat laag te leggen. Helaas kun je een (psychische) ziekte niet thuis laten als je met vakantie gaat, dus reist de dwang met ons mee.
Inpakken geeft bij mij over het algemeen toenemende onrust en drang tot dwanghandelingen. Vooral belangrijke zaken zoals paspoorten en creditcard zijn hete hangijzers.

De dag van vertrek zijn we beiden van goede zin. De reis verloopt goed en gezellig. Jan heeft wel last van dwanggedachten, maar het lukt hem dit te verdragen zonder al te somber te worden. Ik heb onderweg zelf ook wat hinder van controledwang.
Bij aankomst zien we dat we een heerlijk knus huisje hebben gehuurd met voldoende tuin voor ons hondje om te kunnen dartelen. Er wordt 15 centimeter sneeuw voorspeld, heerlijk!

Slapen en knipperen

De terugval van Jan is in september 2013, tijdens een vakantie, begonnen met nachten niet slapen. Ook nu slaapt hij de eerste nacht helemaal niet en dat is een enorme trigger voor hem. Allerlei doemscenario’s en dwanggedachten dringen zich aan hem op.

Een andere dwang is het constant letten op het knipperen van zijn ogen. Ook dit komt tijdens de vakantie weer in alle hevigheid terug en hij wordt er horendol van. Hij is somber en in zichzelf gekeerd.

Na twee dagen proberen we zijn behandelaar te bellen. Ik wil wat advies hoe ik Jan kan steunen zonder zijn dwang in stand te houden. Helaas voor ons, de behandelaar is ook op vakantie. Ik zet een knop om en steun hem zo goed mogelijk door hem te stimuleren de gedachten te uiten. We praten en analyseren veel.

Gelukkig wat beter

Na vier dagen ging het slapen nog steeds slecht en ook was hij zich telkens bewust van het knipperen van zijn ogen. Maar langzaamaan werd zijn stemming toch wat beter doordat de analyses en uitwerking van de therapieschema’s hem hielpen inzicht te krijgen.

Wij hebben allebei een dwangstoornis en zijn partners van elkaar. Voordeel is dat je elkaar heel goed begrijpt en snapt wat de ander doormaakt. Nadeel voor mij is nu de ernstige terugval van Jan en het tijdsbestek van 1,5 jaar waarin hij zich een weg terugvecht. Het gaat mij niet in de koude kleren zitten en ik ben regelmatig uitgeput.

Ons hondje helpt ons door moeilijk momenten en heel bewust ga ik regelmatig een stukje met hem wandelen om even afstand te kunnen nemen. Dat kan ik dan ook benoemen en Jan respecteert dat ook. Ik kan ook aangeven dat ik hem met momenten niet zo goed kan steunen omdat ik het zelf moeilijk heb of te vermoeid ben.

Weer thuis

Bij thuiskomst krijg ik een terugval, ik ben enorm vermoeid. Ik kom nooit uitgerust van een vakantie terug omdat ik uit mijn structuur en ritme ben. Ook ligt er van alles op met te wachten: huishouden, wasgoed, financiële administratie en afspraken. Ik ben dan alleen nog maar bezig met “dit moet nog en dat moet nog”. Hoewel ik geleerd heb daarvoor een planning te maken en ook rustmomenten in te bouwen, blijft dit gevoel me achtervolgen tot ik weer overzicht heb.

Jan slaapt over het algemeen weer goed, maar als hij weer een nacht dreigt wakker te liggen kiest hij ervoor een benzodiazepine te nemen. Hij is daar geen voorstander van maar voorkomt zo totaal uitgeput te raken.

Al met al zijn we er samen doorgekomen en zijn trots op elkaar. Ook hebben we de dingen ondernomen die we voorgenomen hadden. Eerst had Jan het gevoel totaal niets aan de vakantie te hebben gehad, hij genoot nergens van, zei hij. Maar samen lukte het om ook de goede momenten te benoemen en terug te halen.

Photo credit: Infomastern via photopin cc

 

NOOT

  • Reactie Menno Oosterhoff
    Wat Ineke beschrijft over het letten op het knipperen van de ogen, lijkt Sensomotorische OCD te zijn, een variant die zelden wordt beschreven. Er is sprake van een overmatig kwellend bewustzijn van lichamelijke verschijnselen, die normaliter onbewust verlopen. Lees meer op deze pagina.
  • Andere blogs van Ineke