De Levenseindekliniek is bedoeld voor mensen met een euthanasiewens vanwege psychische en/of lichamelijke aandoeningen en geen hulp kunnen krijgen van hun eigen huisarts. Er worden drie mensen gefilmd: een hoogbejaarde vrouw, een man met een dwangstoornis en een vrouw met semantische dementie.

De documentaire is te zien in deze link.

Photo credit: Hanger-On via photopin (license)adaptation

Reactie van Menno Oosterhoff
Het was moeilijk te bepalen of we deze documentaire op de website zouden zetten. Eén van de drie mensen die in beeld komen, is een man met een ernstige dwangstoornis. Hij is de moed verloren dat het ooit nog kan verbeteren en hij lijdt ondraaglijk. Zoals hij zelf zegt: “Ik ben op. Ik kan niet meer. Ik wil rust.”

Meestal wil iemand niet een einde aan zijn leven maar een einde aan het lijden. En soms lijkt/is de dood dan de enige manier.
Ik vind het moeilijk hoe ik daar tegenover moet staan. Als behandelaar is het belangrijk dat je hoop geeft, de moed erin houdt. Maar altijd?
Of doe je iemand tekort als je op een gegeven moment niet erkent dat het niet meer gaat?

We hebben uiteindelijk besloten het er toch op te zetten. Het valt niet te ontkennen dat dwang soms ondraaglijk lijden tot gevolg heeft. Of het dan ook uitzichtloos is, is alleen te bepalen als je een intensief contact met iemand hebt.

Zie voor meer informatie de blogs Huppakee en De laatste wens van meneer Vervloet.