Stel Een Vraag (Openbaar)

Reacties krijgen van andere lezers op je vragen, ervaringen en intrusies kan een fijne manier zijn om informatie uit te wisselen en herkenning te vinden. Daarom worden op deze pagina alle reacties openbaar geplaatst. Wil je dat niet, dan ben je van harte welkom om je vraag vertrouwelijk te stellen op de pagina Privé. Ook kan een besloten forum dan een goede plek zijn om je verhaal te doen.

Vul je vraag of ervaring in het reactieformulier in. We maken van je vraag een aparte pagina waar lezers vervolgens kunnen reageren.
Je hoeft geen (echte) naam of e-mailadres in te vullen maar als je een notificatie van nieuwe reacties wil ontvangen, vul dan wel je e-mailadres is. Deze wordt niet op de website getoond. Let wel op dat je er geen gravatar aan gekoppeld hebt.

 

INDEX

61 reacties op “Stel Een Vraag (Openbaar)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

 


  1. Hoi

    Het is weer even geleden dat ik hier iets schreef, maar merk dat ik een kleine terugval heb.
    Ik heb sinds lange tijd een vriendschaps relatie met iemand en eerder heb ik ook echt een vaste relatie met haar gehad.
    Helaas is het zo dat de obsessieve gedachtens daarover gaan.

    Heb gedachtens van “Blijf ik met haar in contact uit medelijden “Of doe ik het omdat ik toch niemand anders heb”. enz enz. Je wordt er gek van.

    Deze gedachtens moet ik dan vervolgens in mijn hoofd allemaal gaan analyseren of het zo is, en daar word ik gek van.
    Toen ik nog een vaste relatie had met haar, toen zat ik ook in therapie bij een psycholoog op de PAAZ, maar ik kreeg de psycholoog zo ver dat hij dacht dat het probleem in de relatie zat, en zat constant op te letten wat hij er van vondt. Toen hij iets zei of een bepaald lichaamsuitdrukking had waarbij ik meteen dacht van “O Ik moet het maar uitmaken” Toen had ik het ook daarna ook echt heel snel uitgemaakt om maar van die angst af te komen.
    Ik ben dus ook heel erg gevoelig wat andere mensen vinden als het over de obsessie gaat.
    Binnenkort ga ik weer naar de PAAZ, maar dan naar de psychiater waar ik al jaren onder begeleiding ben en ondanks dat ik weet dat hij mij begrijpt hoe dat zit in mijn hoofd en weet dat hij ook geen mening of wat dan ook zou geven, komt er bij mij toch weer een angst naar boven dat hij iets gaat zeggen, waarbij deze agressieve gedachtens weer goed terug komen en weer helemaal in de angst zit. Het lijkt wel of ik een bepaalde trauma heb van de Paaz. Rationeel weet ik heel goed, dat het allemaal onterecht is en ook al zou hij een bepaalde mening hebben over de vriendschapsrelatie dan zou ik er helemaal niks van aan moeten trekken, maar het lijkt wel of het in mijn systeem zit.
    Het is denk ik voor buitenstaanders allemaal heel gek, en daardoor is het vaak moeilijk om erkenning te krijgen, juist omdat het vrij complex is in mijn hoofd.

    Mark

  2. Het is zeker voor veel mensen vast niet te volgen. maar het is duidelijk obesssieve onrust, twijfel. Doe ik er wle goed aan, is het wel eerlijk, moet ik er wel mee door gaan .

    Volkomen weg van; wat wil ik nu. Je zou al die moet ik vragen eigenlijk moeten negeren en herkennen als dwang waar je nul komme nul mee opschiet en jezelf toestaan om vanuit ; wat wil ik nu. te leven. desnoods vraag je je vriending oof zij het goed vindt dat jij niet meer op al die onzin let/

    Maar ik weet dast het lastig is, zacht gezegd.

  3. Bedankt voor uw reactie.

    Het is inderdaad heel lastig, zeker als men ook nog eens mensen zijn die mij proberen te analyseren of bepaalde meningen hebben,terwijl ik juist moe word van dat analyseren of denken. Het enige wat ik wil is rust in mijn hoofd en van het leven genieten zoals het komt.

    Gelukkig weet ik van mijn psychiater dat hij mij begrijpt (ondanks er toch een vrees is), maar andere kunnen zo snel een oordeel geven zonder goed te luisteren, juist omdat het zo complex is.

    Mark

  4. Rationeel weet ik dat, alleen het triggert wel de obsessieve gedachtens en angst. Net of er een automatische soort alarmbel af gaat terwijl ik heel goed weet dat het onzin of tenminste overdreven is. Heel gek is dat.
    Ik denk zelf ook, dat het een soort angst voor de angst is en daarom zo gevoelig kan reageren.

    Mark

  5. Vier jaar geleden ontwikkelde ik tijdens een moeilijke zwangerschap smetvrees. Stilletjesaan sloop de smetvrees verder, tot ik op de dag van vandaag niet meer kan. Ik ben op. Ik heb al veel geprobeerd (medicatie, therapie, sessies bij een psychiater, al rond gehoord voor elektroconvulsietherapie, ambulante en residentiële opname overdacht,…). De fulltime zorg voor mijn kleuter, het huishouden, mijn werk, de controle die ik op alles moet hebben, de smetvrees die permanent aanwezig is en de handelingen die al mijn vrije tijd opslorpen, maken het mij zwaar. Ik denk soms aan zelfmoord, ik zie het soms als enige uitweg. Maar dan ga ik weer door. Soms denk ik ‘wat is daar nu zo moeilijk aan’, ‘laat het toch gewoon zo’, ‘dat is niet vuil’, maar zo werkt het niet. Ik denk soms ‘laat ik een kuisvrouw nemen, dan moet ik er wel doorheen’, want dan is alles vuil en is het voor altijd om zeep, dan is er iemand in mijn huis geweest en maakt het allemaal niet meer uit. Maar ik durf de stap niet zetten.
    Zijn er mensen met smetvrees die een kuisvrouw hebben? Een kuisvrouw die de moeilijkheden van smetvrees kan begrijpen…

    • Beste Flore

      In het Nederlands noemen we dat een huishoudelijke hulp. Het zou kunnen dat het goed werkt omdat het een soort exposure is. Iemand anders die door jouw obessieve schoonheid heen gaat. Ik hoor niet dat je echt gedragstherapie gehad hebt? Dat je soms denkt dat een eind aan je leven het enige is wat een eind kan maken aan de dwang geeft wel aan hoe wanhopig je bent. Ik weet noiet of je nu hulp hebt , maar dat is echt wel nodig. We hebben In Belgie ook adressen en contact personen. Zie https://www.dwang.eu/stel-een-vraag/prive/ Eric Heyns.

  6. Hoi
    Ik heb last van agressieve dwanggedachten. Vanwege vaker terugvallen ben ik in 8 weken redelijk goed vd 300mg Venlafaxine afgebouwd.Deze heb ik 10 jaar geslikt en nu nog 150mg seroquel .Gelijk hierna kreeg ik een terugval en besloten om op chlompramide te gaan.Nu 1 week 25mg geslikt en 1 dag nu naar 50 mg.Het wordt alleen nu zo heftig die angstgedachten dat ik het niet te doen vind .Wordt er depressief van en ben enorm gespannen de hele dag en angsten.Heb geen rust .Is dit herkenbaar bij chrompramide en zoja wanneer wordt het rustiger in mijn hoofd.

  7. Ik moet altijd een voorbehoud maken over wat ik kan zeggen op basis van alleen emailinformatie. Op zich is bekend dat bij gebruik van SSRI en ook clomipramine in het begin meer angstklachten kunnen optreden. Dat moet na een tijdje wel bijtrekken en anders is soms tijdelijk een benzodiazepine zoals alprazolam een mogelijkheid. Maar wel overleggen met de voorschrijver. Sterkte

  8. Heb het probleem dat ik contact heb gehad met Martijn Figee .Hem mijn verhaal gemaild dat ik met afbouwen Venlafaxine klaar was en ik een enorme terugval had en dat ik met chlompramine ben begonnen maar dat de angstgedachten en vooral de onrust en spanningen heviiger worden .Hij vond dat ik sneller op moest bouwen tot een max van 225mg.Mijn psychiator is veel niet aanwezig en nu ook weer 2 weken weg.Psycholoog verwijst mij met deze vraag maar pschyiator.Ik moet elke week 25mg erbij doen .Zit nu 2 dagen op 50 mg en zou dus pas volgende week woensdag naar 75mg gaan.Denk erover om nu dit weekend al 75mg te nemen
    Volgens de bijsluiter mag je zelfs starten met 75 mg.Is dit optie?

    • ik kan geen advies geven in indiciduele situaties over medicatie. Ik ben het wel met Martijn eens, dat opbouw sneller kan en bij angst ook gewenst is. Ik denk niet dat je dood gaat als je naar 75 gaat of naar 100 of naar 150, maar dat is geen medisch advies, Vraag anders de huisarts. Zo traag hoeft clomipramine echt noet worden opgebouwd.

      • Sorry, beetje onhandig uitgedrukt. Wat ik probeerde te zeggen is, dat ik niet denk dat er grote risico’s zitten aan verhogen, maar dat ik dat niet kan adviseren omdat we geen behandelrelatie hebben,

  9. Lag vanmorgen al 2 uur in mijn bed te draaien .Op vd spanning en wil dan echt niet meer verder zo mijn eigen voelen.Geef mezelf dan enorm de schuld dat ik mezelf niet rustig kan krijgen en met niks anders bezig kan zijn.Zie overal tegenop .Moet sporten en de realiteit onder ogen zien en positieve dingen opschrijven en in het hier en nu zijn.Als je Je eigen zo voelt lukt dit niet .Die spanning is zo erg en alprozalam helpt maar even.Stond vanmorgen al te draaien met opstaan .De agressieve gedachten moet ik maar laten voor wat het is.De spanning erbij nemen.Het wordt gewoon teveel .Kan thuis niet rustig zitten want dan zit ikmezelf gek te maken.Zou zo graag willen huilen maar dit lukt niet.Alleen maar in de vechtmodus .Mag ook geen geruststelling vragen maar zie het totaal niet meer zitten.
    Opname lijkt mij ook niks want dan durf ik straks ook niet meer naar huis.Slik al lange tijd Alprozolam maximale per dag ivm afbouwen en opbouwen dat deze nu niet meer helpt.Heb mezelf wel meer slecht gevoeld maar nu is het echt lijden.Wat ik hier doe is fout want ik schrijf alleen maar negativiteit op en dit begrijp ik wel .Het is geen vraag maar ik heb er geen vertrouwen er meer in dat dit nog goed komt

    • Hallo Anoniem

      Ik heb ook regelmatig last van agressieve gedachtens en ook last van een enorme onrust.Regelmatig is er ook alleen enorme onrust zonder specifieke gedachten. Bij is dan net of mijn gedachtens heel snel gaan ,om uit te zoeken waar die onrust vandaan komt.
      Kan je alleen zeggen dat het uiteindelijk weer minder wordt. Bij mij is het meestal als ik niet goed uitgerust ben. Ben je mischien ook pas begonnen met antidepressiva? Alvast veel sterkte en als je vragen hebt kan je hier altijd terecht.

      Gr Mark

  10. Ja IK heb er al 10 jaar last van na bevalling en heb 10 jaar venlafaxine geslikt op aanraden van GGZ helemaal afgebouwd omdat ik vaker terugvallen kreeg.Bij de laatste tablet voelde ik dat het niet goed ging maar moest 6 weken zonder proberen.Na een week toch maar gebeld dat het niet te doen was en toen moest ik starten met 1e week chlompramine 25mg maar steeds verder terugval .Nu 2de week 2 dagen op 50mg maar gisteren heb ik 75mg genomen .Ik wordt helemaal gek van de onrust en spanning en gedachtes .Kan niet rustig blijven en kan me nergens anders op concentreren. Volgende week zijn ze allemaal op vakantie .
    Kunnen ook niks doeb maar gewoon 1 dag rust.Ben kapot.Aplrozam heb ik al geslikt met afbouwen en dat ging tot de laatste tablet goed maar nu is het zo heftig en heb geen geduld meer.Wordt wakker en ben al bang om de dag rond te komen.Bang voor de kids .

  11. Misschien dat er toch eerder iemand een gesprek met je kan hebben. er zijn altijd vervangers in de vakantie. Je moet het jezelf echt niet kwalijk nemen. Soms is het niet te harden,.Maar ook niet de moed verliezen. het lijkt echt te maken te hebben met staken van de medicatie

  12. Buiten de spanning ben IK zo bang dat ik mijn dochtertje pijn doe en de depri gedachten erbij dat ik ze niet leuk vind.De spanning loopt alleen maar op.Ben er heel de dag mee bezig.

  13. Hoi Anoniem

    Heel herkenbaar:) Goed van je dat je je verhaal kwijt doet hier. Mischien dat dat iets verlicht, maar het blijft moeilijk, weet er alles van.

    Gr Mark

  14. Hoe bepaal je of iemand een gevaar voor anderen vormt? Of eigenlijk hoe bepaal je dat iemand niet een gevaar is voor de omgeving ? Want neem aan dat er bij twijfel al maatregelen worden genomen.
    Weet je zelf of je gevaarlijk bent of ben je dan al te ver heen? Heb angst om opgesloten te worden maar dat is beter dan dat ik “knap” en een weerloos kind ofzo pijn doe of erger

    • Menno Oosterhoff

      Voor iemand met kennis van zaken is wel goed te zien of iets een werkelijke drang is of een lege huls, een dwangmatige voorstelling. Als het dwang is dan is opsluiten helemaal niet goed, want dan neem je de gedachten serieus en intrusies zijn geen wensen of verlangens of aandrang. Maar per mailverkeer kan ik niet vaststellen dat het dwangvoorstellingen zijn die net gevaarlijk zijn.

      • dankje, ik snap dat er beperkingen zijn op online vaststellen van die dingen. vaak “weet” ik wel dat het slechts gedachten maar soms (bijvoorbeeld wanneer ik dat schreef) raak ik de weg door veel gedachten en twijfel kwijt en ben dan behoorlijk angstig

  15. Ik zit momenteel 3 dagen op 100mg anafranil en morgen naar de 125mg .De spanning is vrij heftig en slik er alprozam bij.
    De intrusies naar mijn dochter zijn zo heftig dat ik bang ben dat het de realiteit gaat worden.Depri wordt ik ervan.Is dit normaal dat de angsten en spanning erger worden nu ik de medicatie opbouw .Ik begrijp dat er bijwerkingen zijn lichamelijk maar dit. Ik slik nu 25 mg 4 keer pd.Hoe kan het dat iemand bij 75mg al verbetering voelt ?Tegen mij werd gezegd dat toen ik op 75mg dat dit een te lage dosering is om daarvan iets te merken.Terwijl dit ook mensen zijn met OCD problematiek Bloedwaarde prikken hebben ze met mij niet over gehad.

  16. hallo,
    ik zit nu weer in een zeer slechte periode wat dwang betreft,ik ben nu voor de 2e keer exposure met responspreventie therapie aan het doen.
    ik vraag me af dat als deze therapie niet voldoende blijkt te zijn wat ik dan nog voor behandelingsopties heb

    • Menno Oosterhoff

      Ik weet niet wat er aan medicatie al geprobeerd is? verder wordt soms EMDR toegepast, nog experimenteel. TMS, idem en niet vergoed, ACT, mindfulness. Allemaal nog experimenteel . En inde=ien ernstig genoeg deep brain stimulatie

  17. Menno Oosterhoff

    Wij niet , maar AMC wel. Het kan zeker helpen.
    TMS: is nog heel nieuw. Lijkt wel iets te kunnen doen, maar bij wie en hoe blijvend het is is onduidelijk

  18. Ik vind wel bepaalde seksuele handelingen aantrekkelijk die homo’s doen, maar een man zelf vind ik niet aantrekkelijk. Het gevoel dat je met het ‘verkeerde’ geslacht seks zou hebben, voelt vooral aantrekkelijk voor mij. Met ‘verkeerd’ bedoel ik dat homoseksuele handelingen niet overal in de wereld legaal zijn en het daarom lekker voelt dat het illegaal is, ondanks dat je in Nederland woont. Hierdoor twijfel ik steeds of ik bi ben en kijk ik steeds of ik mannen ook aantrekkelijk kan vinden. Heb ik nou een soort obsessie of is mijn seksuele geaardheid niet met een mooi label te benoemen?

    Ik zit in de puberteit en ik heb geen seksuele ervaringen.

    • Menno Oosterhoff

      Beste Anoniem
      Per internet is het nioet altijd makkelijk te zeggen. Op zich is het hebben van homoerotische fantasieën om welke reden dan ook zeker niet meteen een bewijs dat je dus overwegend homo bent. Als je veel gaat checken en controleren en tijwfelen dan kan dat heel goed passen bij een obsessie

  19. hallo

    Even een vraagje met iets waar ik al tijd mee zit. Ik maak me vaak druk over dingen. Altijd al gehad. En ook al weet je dat je daarmee moet stoppen, dat je moet stoppen met denken wat er allemaal mis kan gaan dan is bij mij vaak het probleem dat ik het niet voel. Mijn gevoel is en blijft angst en blijft aanwezig. Ook al denk ik soms heel rationeel dat gevoel blijft. Ik blijf dan dat gevoel houden dat het ook echt misgaat en dat het een soort voorgevoel is. Hoe zorg je dan ook dat dat angstige gevoel weggaat. Of is dat iets wat je helemaal niet kan sturen?

    Alvast bedankt!

    • Menno Oosterhoff

      Beste Tja

      Wisten we maar hoe je overmatige gebbvoelens van onrust weg konden krijgen. Dat is helaas niet eenvoudig. Met cognitieve gedragstherapie kun je wel leren daar beter mee om te gaan. ook proberen vooral aandacht te geven aan positieve gedachten kan helpen, zorgen voor voldooende ontsapnning , soms medicatie. Maar eenvoudig is het niet.

  20. hallo,
    ik dreig mijn werk niet meer vol te kunnen houden ivm met toenemende last van dwang,
    is dit een goede reden om mij ziek te melden?en hoe kan ik dit het best aanpakken?

    • Menno Oosterhoff

      Als er een bedrijfsarts is kun je met hem overleggen. en anders met de huisarts. Beter dan helemaal ziek melden is gedeeltelijk ziek melden als dat kan, want als je helemaal niet meer werkt mis je ook die afleiding en dan kan de dwang toenemen. Sterkte.

  21. Mark van Lankvelt

    Ik heb het zelfde gehad. uiteindelijk had ik het gewoon verteld aan mijn werkgever en vervolg,ens ook naar de bedrijfsarts geweest. Ging vervolgens korter werken mede onder begeleiding van de bedrijfsarts en dat heeft mij geholpen.
    Nu jaren later werk ik parttime (22 uur in de week) , alleen dan nu wel op mijn eigen kostten, maar helaas heeft niet iedereen die luxe.
    Kon mischien uiteindelijk wel mischien in de wia, maar aangezien het bij mij in periode`s is dat ik een zware terugval heb, en het voor mij op zich al heel stressvol om het hele traject bij de uwv aan te gaan, had ik het besloten om daar niet in te vallen.

  22. Vanwege gezondheidsproblemen ben ik minder gaan werken. Het was niet meer vol te houden om 36 uur of meer te werken, ook in combinatie met OCD. Mijn werkgever weet ervan, probeert er begrip voor te hebben maar voor iemand die geen OCD heeft is dat best ingewikkeld. Ik heb soms het idee dat men denkt dat ik ‘het goed voor elkaar heb’ of ‘op tijd komen niet zo belangrijk vind’ maar men weet niet dat ik er al een halve dag op heb zitten voor ik aan mijn bureau op kantoor schuif ;-)

  23. Mark van Lankvelt

    Het kan zeker heel zwaar zijn icm werk, weet er alles van.In feite heb ik ook alles zo beetje aan de buitenkant voor elkaar, en dat maakt het natuurlijk nog moeilijker om het uitleggen aan andere of laat staan aan je zelf.Nu probeer ik het ook allemaal niet meer te analyseren voor mij zelf, want ik had gemerkt dat dat juist de klachten nog erger maakte bij mij.
    Zoals eerder gezegd werk ik nu 22 uur in de week, waarvan maandag 6 uur en van dinsdag t/m vrijdag 4 uur.
    Het is voor mij meer als voorzorg, want ben in het verleden al 3 keer (gedeeltelijk) uitgevallen op het werk.
    Wil niet zeggen dat ik nooit langer werk, maar dan is het echt vrijwillig. Mijn directe collega`s weten er ook iets van, en dat helpt ook.Niet dat ze natuurlijk alles weten en begrijpen, maar dat hoeft ook niet.
    Als ik weer ooit in terugval terecht kom, dan weet ik uit het verleden, dat ik dit aantal uren (net) kan volhouden.Zeker weten doe je het nooit, maar ja, wat is wel zeker.
    Op dit moment heb ik er vrijwel geen last meer van gelukkig, maar ergens weet ik ook dat het er nog ergens is. Dat is ook niet ze gek, want heb al veel terugvallen gehad sinds mijn kindertijd.

  24. Goh, wat herkenbaar, Mark. Ik werk 28 uur over 5 dagen. Ik ben relatief stabiel, ben nog de juiste balans aan het zoeken. Wel 2 x langdurig uitgevallen op werk, o.a door OCD. Maar wat zou het fijn zijn als ik op een ontspannen manier mijn huis zou kunnen verlaten………

  25. Ik ben ook een paar x uitgevallen door OCD . Telkens wel langzaam opgebouwd. Na 4 weken uitval ineens vervanging tegen de wil in vd bedrijfsarts want ik starte gelijk met de vervanger en mag geen werk afnemen dus loop nu een beetje mezelf in de weg. Ik probeer het maar los te laten en mezelf er niet druk om the maken.
    Beetje het voordeel ervan in the zien.

  26. Hallo,
    Ik heb nu ruim 25 jaar een bijzondere vorm van smetvrees. Ik ben nl. niet bang om besmet of ziek te worden door allerlei bacteriën. Toch moeten mijn handen constant schoon zijn en dan met name vetvrij. Ik kan het niet dulden dat er bijvoorbeeld vette vingers op mijn telefoon komen. Als ik iets aanraak dat vet of vies is (in mijn ogen), dan maak ik andere dingen ook weer vies met mijn handen. Maar nogmaals, ik ben niet bang voor de bacteriën. Ik zou (en dit is een raar voorbeeld, maar moet maar even) met een gerust hart een tafel aflikken, maar aanraken liever niet.
    Ik was zeker 50 keer per dag mijn handen en dat kan oplopen naar ruim 100 keer. Deze dwangstoornis is begonnen nadat mijn zus vermoord is door haar ex vriend. Bijna tien jaar later heeft mijn broer zelfmoord gepleegd en uiteraard werd de dwang daarna nog erger.
    Zijn er mensen die deze vorm van smetvrees ook hebben? Ik ken mensen met de bekende vorm, maar niet met de vorm die ik heb.

    • Menno Oosterhoff

      wat verschrikkelijke dingen heb je meegemaakt.
      In mijn boek bespreek ik de verschillende vormen van smetvrees. Angst voor bacterieen, angst andere te besmetten, vies zijn van zonder angst, maar meer afkeer meest voor lichaamsproducten van een ander , en smetvrees meer als een soort perfectionisme, dat het hee;l precies komt. Jouw vorm lijkt vooral in de laatste categorie te passen. Ooit gedragstherapie ehad?

  27. Ellen van den Heerik

    Hallo Menno,

    Bedankt voor je reactie. Tja, goh, perfectionisme… daar zeg je wat. Nooit over nagedacht, maar klinkt zeer aannemelijk. Je hebt mijn ogen geopend, echt.
    Gedragstherapie heb ik niet gehad. Wel o.a. EMDR, twee jaar therapie bij GGZ en gesprekken met psychologen.
    Ik heb niet de illusie dat dit ooit over gaat, maar een wat leefbaardere vorm, als dat al bestaat, lijkt me een genot.
    Toevallig is vandaag de verjaardag van mijn zus. Ik merk dat ik dan meteen meer ‘beren op de weg’ zie. Dit soort dagen zijn eigenlijk niet te leven.

    Groet,
    Ellen van den Heerik

  28. Hoi Ellen,

    Zou het kunnen helpen als je deze moeilijke dag inzet als themadag om je zus te eren? Mij helpt het ook om op moeilijke dagen veel te praten met de mensen die ik mis. Ik sta mezelf ook toe om te huilen.

    Ik ben geen psycholoog of psychiater, maar misschien kun je er iets mee.

    Wens je veel sterkte vandaag.

    Miranda

  29. Ellen van den Heerik

    Goedemorgen Miranda en onbekend,

    Bedankt voor jullie reacties. Het is al zo fijn om antwoorden te krijgen. Al besef ik meteen dat er dan bij jullie ook veel verdriet zit en dat is daar weer een schaduwzijde van. Jullie ook veel sterkte.
    Zoals jij het zegt, een themadag, zo beleef ik het, Miranda. Maar ik weet inmiddels, en zie dat ook bij mijn moeder, dat een moord niet te verwerken is. Er is iemand schuldig aan en dat maakt het niet te verteren. Er zal nooit berusting zijn of acceptatie, nadat een ander persoon je dit aandoet.
    Hij of zij is degene die een, in ons geval, prachtige jonge vrouw meeneemt de dood in. Diegene heeft geen idee wat hij aanricht.

    Liefs,
    Ellen

  30. Ja, het is heel erg, of nou ja, ik denk dat er misschien niet eens goede woorden voor zijn. Ik denk ook dat niet alles te verwerken of te accepteren is. Wegstoppen is natuurlijk ook geen optie. Dus dan is het zaak een manier te vinden om er wel redelijk mee om te kunnen gaan. Het leed wat de een treft, raakt natuurlijk ook een ander (in dit geval jou).

    En ja, ik heb veel erge dingen meegemaakt. Er zijn dagen dat het me lukt los te laten, want kan er niets meer aan veranderen, maar er zijn natuurlijk ook dagen dat het zwaar en moeilijk is.

    Nogmaals veel sterkte, ik hoop dat je iets of iemand vindt die jou kan helpen.

    Miranda

  31. Menno Oosterhoff

    Het lijkt me dat dit met gedragstherapie nog wel te verbeteren zou moeten zijn. Gewoon praktisch aan de slag met oefenen en langzaam afbouwen. Bijvoorbeeld hoevaak je je handen mag wassen.
    Ik denk dat er wel mogelijkheden zijn. Eventueel medicatie om het te doorbreken.

  32. Ellen van den Heerik

    Dank je wel, Menno, voor je aanvulling en tip. Ik ga eens kijken op internet en wie weet ga ik deze therapie proberen!

    Groet,
    Ellen

  33. Ellen van den Heerik

    En Miranda, jij ook nogmaals bedankt voor je mooie woorden. Ik wens jou ook veel sterkte toe en hopelijk veel lichtpuntjes in de nabije toekomst!

    Groet,
    Ellen

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.